przeskocz do treści | przeskocz do menu głównego
Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
| | |
A | A | A
Środa, 2 listopada 2016

List do Przywódców Kościołów i Wspólnot Religijnych w Państwie Izrael PL/ENG

Wielce Czcigodni
Przywódcy Kościołów i Wspólnot Religijnych
w Państwie Izrael
 
Uczestnicy
debaty międzyreligijnej
w Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu
 

Eminencje i Ekscelencje!

Czcigodni Duchowni!

Szanowni Państwo!

 

Z radością przyjąłem wiadomość o wizycie tak znakomitych gości. Witam Wasze Dostojności na polskiej ziemi i zgodnie z tradycją, która łączy wiele wyznań religijnych, pozdrawiam życzeniami pokoju. Bo przecież to pokój – pax, irini, szalom, salam – jest podstawowym warunkiem prawdziwego rozwoju, tak w sferze duchowości, jak i w innych dziedzinach życia.

 

>> English version

 

Dwudziestego siódmego października 1986 roku, w Asyżu, w historycznym przemówieniu kończącym międzyreligijne obchody Światowego Dnia Modlitwy o Pokój, Papież Polak, święty Jan Paweł II, powiedział między innymi: Wyzwanie, jakim jest pokój, które dziś stoi przed każdym ludzkim sumieniem, przekracza różnice religijne. Jest to problem racjonalnej jakości życia dla wszystkich, problem przetrwania ludzkości, problem życia i śmierci. W obliczu tego problemu dwie rzeczy wydają się mieć najwyższą wagę i obie są wspólne nam wszystkim. Pierwszą z nich jest wewnętrzny imperatyw sumienia (…) imperatyw przezwyciężenia egoizmu, chciwości i ducha zemsty. Drugą rzeczą wspólną jest przekonanie, że osiągnięcie pokoju przekracza ludzkie siły, zwłaszcza w obecnej sytuacji świata, i dlatego jego źródeł i sposobów urzeczywistniania go trzeba szukać w Rzeczywistości istniejącej ponad nami wszystkimi.

 
Słowa te wybrzmiewają szczególnie mocno tutaj, w cieniu niemieckiego obozu zagłady KL Auschwitz. Słowa te nabierają szczególnego wyrazu dla każdego, kto poznał najnowsze dzieje mojej Ojczyzny, kto był w Polsce i odwiedził miejsca związane z jednym z największych dramatów nowożytności, jaki rozegrał się tu ponad 70 lat temu. Bo przecież Shoah i inne niemieckie zbrodnie przeciw ludzkości miały miejsce przede wszystkim tutaj – na ziemi, która przez wieki słynęła z religijnej tolerancji, na której sąsiadowały ze sobą katolickie kościoły, prawosławne cerkwie, ewangelickie zbory, a także żydowskie synagogi, karaimskie kienesy i tatarskie meczety.
 
Stało się to w granicach naszej Rzeczpospolitej Przyjaciół, w państwie, w którym swój język i tradycje swobodnie kultywowali przedstawiciele wielu narodów. W kraju, w którym diaspora żydowska tworzyła jedno ze swoich największych w historii skupisk i który określała mianem Polin (co znaczy „tu odpoczniesz”). W państwie, w którym wolność sumienia już od stuleci gwarantowana była aktami prawnymi najwyższej rangi. Zapewne dlatego właśnie tutaj, w latach czterdziestych ubiegłego wieku, na okupowanym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niemiecka III Rzesza dopuściła się metodycznego eksterminowania Żydów.

To tu powstały fabryki śmierci, w których ginęli także Polacy i inni Słowianie, Romowie i Sinti, przedstawiciele tych narodowości i grup społecznych, którym naziści odmawiali wszelkich praw, z prawem do życia włącznie. To tutaj stracono tysiące Polaków, którzy – jak rodzina Ulmów – ratowali od zagłady swoich żydowskich współobywateli. To tu, na tej ziemi, niemieccy najeźdźcy podeptali nie tylko dziedzictwo europejskiego chrześcijaństwa, ale też najbardziej podstawowe, ogólnoludzkie wartości etyczne.
 

Dzisiejsze spotkanie w oświęcimskim Centrum Dialogu i Modlitwy postrzegam jako niezwykle doniosły, symboliczny akt sprzeciwu wobec ogromu zła, jakie tu popełniono – oraz wobec wszelkich ideologii, które próbują owo zło usprawiedliwiać. Ale sądzę, że hasło tej debaty, odnoszące się do podtrzymywania pamięci historycznej, powinno kierować nasze myśli nie tylko ku grozie II wojny światowej. Podczas kilkudniowego pobytu w Polsce Wasze Dostojności miały okazję poznać dłuższą, sięgającą X wieku historię polskiej społeczności żydowskiej, a także jej współczesność, jej odradzające się życie społeczno-kulturalne.


Polska, która z dumą obchodzi w tym roku 1050-lecie swego chrztu oraz włączenia w nurt cywilizacji chrześcijańskiej, zawsze darzyła i nadal darzyć będzie szacunkiem i przyjaźnią wszystkich, którzy wspierają idee tworzące moralny fundament naszego państwa – a więc przede wszystkim polski etos wolności i solidarności, poszanowanie przyrodzonych praw i godności każdego człowieka oraz uniwersalne normy Dekalogu.

 

Wasze Dostojności, proszę przyjąć życzenia owocnej, inspirującej debaty i niezapomnianych wrażeń z pobytu w Polsce.

 

Z wyrazami szacunku

 

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
 
Andrzej Duda
Poleć znajomemu


Opuszczasz oficjalny serwis Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej


Dziękujemy za odwiedzenie naszej strony.

Zapraszamy ponownie.