przeskocz do treści | przeskocz do menu głównego
Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
| | |
A | A | A
Czwartek, 16 sierpnia 2012

Pogrzeb Erwina Axera na warszawskich Powązkach

  |   Uroczystości pogrzebowe Erwina Axera na warszawskich Powązkach Uroczystości pogrzebowe Erwina Axera na warszawskich Powązkach Uroczystości pogrzebowe Erwina Axera na warszawskich Powązkach Uroczystości pogrzebowe Erwina Axera na warszawskich Powązkach Uroczystości pogrzebowe Erwina Axera na warszawskich Powązkach Uroczystości pogrzebowe Erwina Axera na warszawskich Powązkach Uroczystości pogrzebowe Erwina Axera na warszawskich Powązkach Uroczystości pogrzebowe Erwina Axera na warszawskich Powązkach Uroczystości pogrzebowe Erwina Axera na warszawskich Powązkach

Żegnamy artystę, dla którego praca reżyserska i pedagogiczna stanowiła nie tylko akt twórczej ekspresji, ale i formę spotkania drugiego człowieka – autora dramatu, aktora, widza... - napisał prezydent do uczestników uroczystości pogrzebowych Erwina Axera.

 

Msza św. żałobna została odprawiona w kościele św. Karola Boromeusza na Starych Powązkach. Po mszy list prezydenta Bronisława Komorowskiego odczytał minister Maciej Klimczak:

 

 

Uczestnicy uroczystości pogrzebowych
śp. Erwina Axera

 

 

Szanowni Państwo,

 

nie sposób mówić o historii polskiego teatru, nie wspominając twórczości Erwina Axera.  Łączył dwie epoki: przedwojenną – tę spod znaku Leona Schillera, którego był uczniem – i powojenną, w której jego uczniami było wielu wspaniałych twórców z Konradem Swinarskim na czele. Na Jego wizję teatru wpłynęły: katastrofa ostatniej wojny światowej, a także lęk,  sceptycyzm, wreszcie absurd, czyli pojęcia definiujące kondycję człowieka drugiej połowy XX wieku.

 

Erwin Axer przez kilkadziesiąt lat pokazywał nam – widzom – czym tak naprawdę powinien być teatr, jaka jest jego rola w kształtowaniu zmysłu moralnego. Bo Erwin Axer zawsze stawiał niewygodne pytania, szukał odpowiedzi ukrytych pod warstwą tekstu.

 

W czasie październikowej odwilży przez trzy lata był dyrektorem Teatru Narodowego, ale najważniejszym dla niego miejscem był zawsze Teatr Współczesny, który stworzył, prowadził przez z górą trzydzieści lat, w którym reżyserował przez następne dwadzieścia i którego legenda na zawsze będzie związana z jego nazwiskiem. Jego przedstawienia były artystycznymi wydarzeniami; inscenizacje dramatów Bertolta Brechta, Sławomira Mrożka czy Thomasa Bernharda przybliżały dziedzictwo europejskiego teatru.

 

Erwin Axer był człowiekiem o wysokiej kulturze osobistej, cechowała go wyrozumiałość i tolerancja. Oprócz tego miał jeszcze jeden niezwykły dar – umiejętność współpracy z wybitnymi aktorami; z takich spotkań rodziły się arcydzieła.

 

Był skromny, usuwał się w cień, twierdził, że w teatrze liczy się literatura i aktor, a przecież istotne było to, jak została wybrana literatura i jak aktora poprowadził reżyser.

Był jedynym polskim twórcą teatralnym swojego pokolenia zapraszanym do częstej pracy i w Wiedniu, i w Leningradzie. Cieszył się w teatralnej Europie szacunkiem, który przekraczał granice ówczesnych podziałów geopolitycznych. Pozostawił nam wspomnienia, refleksje o teatrze, pełne uroku krótkie formy prozatorskie.


Żegnamy dziś artystę, dla którego praca reżyserska i pedagogiczna stanowiła nie tylko akt twórczej ekspresji, ale również formę spotkania drugiego człowieka – autora dramatu, aktora, widza...

 

 

Poleć znajomemu


Opuszczasz oficjalny serwis Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej


Dziękujemy za odwiedzenie naszej strony.

Zapraszamy ponownie.