przeskocz do treści | przeskocz do menu głównego
Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
| |
A | A | A
Środa, 15 sierpnia 2007

Udział Prezydenta RP w obchodach Święta Wojska Polskiego

15 sierpnia 2007 r. w godzinach porannych Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński uczestniczył w Mszy Świętej w intencji Obrońców Ojczyzny w Katedrze Polowej Wojska Polskiego. Prezydentowi RP towarzyszyli: Sekretarz Stanu, Szef Gabinetu Prezydenta RP Maciej Łopiński oraz p.o. Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego gen. dyw. Roman Polko.

Następnie Prezydent RP, Zwierzchnik Sił Zbrojnych podczas uroczystości w Belwederze wręczył nominacje generalskie oraz ordery zasłużonym kombatantom i oficerom Wojska Polskiego. Uroczystość poprzedziła minuta ciszy, którą uczczono pamięć porucznika Łukasza Kurowskiego pełniącego służbę w Polskim Kontyngencie Wojskowym w Islamskiej Republice Afganistanu.

I. Na wniosek Ministra Obrony Narodowej mianowani zostali na stopień:

generała broni:
generał dywizji Andrzej BŁASIK

generała dywizji:
generał brygady Roman POLKO
generał brygady Krzysztof ZAŁĘSKI

generała brygady:
pułkownik Janusz ADAMCZAK
pułkownik Tomasz BĄK
pułkownik Zbyszek CZERWIŃSKI
pułkownik Mieczysław GOCUŁ
pułkownik Andrzej KNAP
pułkownik Andrzej PRZEKWAS
pułkownik Jan RAJCHEL
pułkownik Andrzej SOBIERAJ
pułkownik Sławomir SZCZEPANIAK
pułkownik Adam ŚWIERKOCZ
pułkownik Zbigniew TŁOK-KOSOWSKI
żołnierze kombatanci
pułkownik Stanisław BURZA-KARLIŃSKI
pułkownik Tadeusz GÓRA
pułkownik Marian NITECKI

na stopień kontradmirała:
komandor Ryszard DEMCZUK
komandor Waldemar GŁUSZKO
komandor Stanisław ZARYCHTA
komandor Jarosław ZYGMUNT

II. Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej odznaczeni zostali:
za wybitne zasługi w działalności na rzecz niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność kombatancką i społeczną

KRZYŻEM OFICERSKIM ORDERU ODRODZENIA POLSKI
uczestnicy walk o niepodległość i granice II Rzeczypospolitej w latach 1918-1921
Pan Julian HENDLER
Pan Stanisław MALINOWSKI
Pan Aleksander RĘBALSKI
Pan Piotr SZYDŁOWSKI
Pan Stanisław WYCECH

za wybitne zasługi dla umacniania suwerenności i obronności kraju

KRZYŻEM OFICERSKIM ORDERU ODRODZENIA POLSKI
pułkownik Ryszard MICHAŁOWSKI
pułkownik Eugeniusz MISIUK

KRZYŻEM KAWALERSKIM ORDERU ODRODZENIA POLSKI
generał brygady Tomasz BĄK
pułkownik Wojciech GROCHOLA
Pan Ryszard PEŁKA
komandor porucznik Zenon PRZYSTAŁ 

za wybitne zasługi w działaniach prowadzonych podczas operacji wojskowych, za wykazaną odwagę i osobiste męstwo

KRZYŻEM KOMANDORSKIM ORDERU KRZYŻA WOJSKOWEGO
pośmiertnie
porucznik Łukasz KUROWSKI

za wybitne zasługi w działaniach prowadzonych podczas akcji bojowych, za wykazaną odwagę i osobiste męstwo

KRZYŻEM KAWALERSKIM ORDERU KRZYŻA WOJSKOWEGO
podpułkownik Jerzy GUT
porucznik Marcin MARKIEWICZ 

III. Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra Obrony Narodowej, za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej odznaczeni zostali:

ZŁOTYM KRZYŻEM ZASŁUGI

płk Karol Andrzejewski
Jolanta Jadwiga Borecka
ppłk Waldemar Bartłomiejczak
ppłk Andrzej Baszuk
płk Roman Aleksander Dajlido
płk Sławomir Florek
Wiesław Habaj
ppłk Adam Wiesław Kępiński
Andrzej Mieczysław Klewski
płk Jarosław Mika
płk Wojciech Wnuk

SREBRNYM KRZYŻEM ZASŁUGI

ppłk Mariusz Henryk Blach
ppłk Jan Bodnarek
ppłk Henryk Bondyra
płk Tomasz Chołuj
st. chor. sztab. Krzysztof Damian Deginder
Mariusz Józef Figurski
płk Marek Jan Gładysz
płk Stanisław Goździewski
płk Mirosław Grochowski
ppłk Waldemar Janiak
ppłk Dariusz Janusz
ppłk Maciej Kłótka
ppłk Tadeusz Modest Kowalski
ppłk Tomasz Jacek Milczarek
mjr Bogusław Prosianowski
ppłk Dariusz Damian Tyszka
ppłk Jerzy Kazimierz Zaczyński

BRĄZOWYM KRZYŻEM ZASŁUGI

Elżbieta Adamczyk-Łojek
ppłk Stefan Marian Dębicki
kpt. Janusz Dudzik
płk Robert Janikowski
mjr Józef Franciszek Mąka
mł. chor. szt. Marian Monastyrski
st. chor. Krzysztof Okupnik
kpt. Eugeniusz Sylwester Pic
ppłk Paweł Raniszewski
mjr Artur Zenon Zieliński

IV. Na wniosek Ministra Obrony Narodowej postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej 

na stanowisko Dowódcy Wojsk Specjalnych mianowany został generał dywizji Włodzimierz POTASIŃSKI
na stanowisko Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych wyznaczony został generał broni Bronisław KWIATKOWSKI
na stanowisko Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wyznaczony został generał brygady Zbigniew TŁOK-KOSOWSKI

Zwracając się do zebranych Prezydent RP powiedział:

„Panie i Panowie Oficerowie, Ekscelencje, Księża Biskupi, Generałowie, Oficerowie, Żołnierze Wojska Polskiego,

Dziś dzień Waszego święta, święta związanego z rocznicą warszawskiego zwycięstwa sprzed już osiemdziesięciu siedmiu lat. To dzień, który od wielu lat jest dniem naszej armii. Jest nim dlatego, że zwycięstwo to ugruntowało zdobytą w roku 1918 niepodległość. Jest tym dniem dlatego, że Warszawska Bitwa – o czym będę jeszcze dzisiaj mówił – miała także znaczenie dla całej Europy. Ale jest także tym dniem dlatego, że w ciągu mniej niż dwóch lat, od listopada roku 1918, nasz kraj zniszczony przecież okrutnie przez I wojnę światową, zbiedniały, łączony z trzech zaborów, zdołał zbudować bardzo silną armię, która była w stanie odeprzeć bolszewicką nawałę. W tym dniu tradycyjnie wręczane są generalskie nominacje, których gratuluję najserdeczniej. W tym dniu odznaczani są kombatanci, których chciałem najserdeczniej pozdrowić. W tym dniu w końcu dokonuje się na ogół zmian na stanowisku dowódców rodzajów Sił Zbrojnych.

Szanowni Państwo, żyjemy tu, w Europie od ponad 60 lat w czasach pokoju. Minęły już ponad 2 pokolenia bez wojny. Pod polskim niebem to w historii zjawisko w istocie bez precedensu i bardzo dobrze, że się tak dzieje. Jeszcze lepiej by było, gdyby we wszystkich krajach świata, na wszystkich jego krańcach, panował pokój. Wiemy jednak, że tak nie jest, że dzisiaj musimy – jako część Paktu Północnoatlantyckiego – brać udział w niejednej misji, że bierzemy udział także w misjach, które mają inne, ONZ-owskie czy unijne podstawy i że czynimy to w obronie wartości, które są wspólnymi wartościami naszego świata: w obronie pokoju, stabilizacji, a w wielu przypadkach walce z terroryzmem. Terroryzmem, który jest nie wymyślonym, ale realnym zagrożeniem w dzisiejszym świecie. Dlatego też, ponad 60 lat po wojnie, dziś, w pokojowej Europie armia jest instytucją niezwykle potrzebną i należy ją umacniać. Wraz z tym, jak Polska się będzie bogacić, będziemy ją umacniali.

Stąd raz jeszcze chciałbym w dniu, który jest również Waszym świętem, Panie i Panowie kombatanci, pozdrowić najserdeczniej wszystkich tych, którzy walczyli o niepodległość Polski w latach 1918 – 1921. Niektórzy z nich żyją do dziś. Tych wszystkich, którzy walczyli w wojnie obronnej roku 1939, którzy walczyli na Wschodzie i na Zachodzie, a przede wszystkim w kraju z hitlerowskim, a później także z bolszewickim najeźdźcą, tych, którzy nie złożyli broni, gdy po zakończeniu wojny okazało się, że nie przyniosła ona nam niepodległości, ale głęboką zależność. Wprawdzie nie od niemieckiego, hitlerowskiego imperializmu i totalitaryzmu, ale od totalitaryzmu innego – sowieckiego. Wszyscy Wy jesteście chlubą naszego narodu. Nie zapominamy dziś o Was i nie będziemy zapominać. Wkrótce do Sejmu przesłany zostanie projekt ustawy o Korpusie Weteranów. Projekt ustawy, który dotyczyć będzie Was, Panie i Panowie. Za niecałe dwie godziny zaczną się kolejne uroczystości: odprawa wart pod Grobem Nieznanego Żołnierza, a później coś, na co bym chciał zwrócić szczególną uwagę. Po latach, bardzo wielu latach zdecydowaliśmy się na defiladę. Ta defilada ma być znakiem szacunku, jakim władze naszego kraju darzą swoich żołnierzy. Jakim nasz naród, Polacy darzą swoje wojsko. Ma być też znakiem, że armia, dziś już nienajgorzej wyposażona, musi być z roku na rok wyposażona coraz lepiej. Musi być, bo pokój jest wielką wartością, a siła naszej armii jest jednym z gwarantów tego pokoju.” 

***

Nominacje generalskie

Gen. brygady Stanisław Burza-Karliński. Od 1934 r. członek Przysposobienia Wojskowego przy 25 pp, a od 1937 r. elew Zawodowej Szkoły Wojskowej w Śremie. W kampanii wrześniowej 1939 r. walczył w 52 pp. Następnie działał w Służbie Zwycięstwu Polski oraz w ZWZ. Do 1941 r. dowodził konspiracyjnym kursem podchorążych piechoty, a następnie został komendantem rejonu. W latach 1941-42 organizował Związek Odwetu na terenie obwodu piotrkowskiego i radomszczańskiego. Od grudnia 1942 r. organizował drużyny dywersyjne w Inspektoracie Piotrków. Od listopada 1943 r. dowodził oddziałem partyzanckim „Burza”. W październiku 1944 r. został adiutantem dowódcy 25 pp AK. Od kwietnia do sierpnia 1945 r. był dowódcą Ruchu Samoobrony Armii Krajowej i Narodu. Od września 1945 r. do listopada 1946 r. był zastępcą komendanta Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” na Pomorzu. 11 listopada 1946 r. został aresztowany i skazany na karę śmierci, zamienioną następnie na 15 lat więzienia. Uwolniono go w 1956 r. W latach 1980-1990 mieszkał w Kanadzie. Po powrocie do Kraju został wybrany prezesem Zarządu Okręgu Piotrków Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.

Gen. brygady Tadeusz Góra. Do wybuchu wojny 1939 r. był wyczynowym pilotem szybowcowym. Jako pierwszy na świecie otrzymał w styczniu 1939 r. Medal Lilienthala za przelot polskim szybowcem PWS-101 na odległość 577,8 km. We wrześniu 1939 r. został wcielony do lotnictwa wojskowego. Następnie przedostał się do Francji, a potem do Anglii. Tam przeszedł szkolenie na pilota myśliwca i od czerwca 1940 r. rozpoczął loty bojowe, wpierw w dywizjonie brytyjskim a następnie w polskim 316 Dywizjonie Myśliwskim. Zestrzelił wówczas 3 samoloty i uszkodził 1. Walcząc w Dywizjonach 306 i 316 przeszedł cały szlak bojowy i zakończył służbę w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie na stanowisku dowódcy eskadry. Po wojnie pracował jako instruktor – pilot w lotnictwie sportowym. W 1957 r. powrócił do lotnictwa wojskowego. Służbę wojskową zakończył w 1972 r.

Gen. brygady Marian Nitecki, pseud. "Pikador". W 1935 r. powołany do służby wojskowej w 19 Pułku Ułanów Wołyńskich im. Gen. Edmunda Różyckiego w Ostrogu nad Horyniem. Ukończył Szkołę Podoficerską Wołyńskiej Brygady Kawalerii i został przyjęty do Szkoły Podchorążych w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. 15 października 1938 r. został dowódca 2 plutonu w III szwadronie 1 Pułku Szwolażerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 r. bronił pogranicza w rejonie Chorzeli, oraz brał udział w działaniach opóźniających w kierunku na Przasnysz, Serock i Modlin. 12 września rozbił siłami swojego plutonu kolumnę piechoty niemieckiej pod Marysinem koło Warszawy. Dołączył następnie do oddziałów Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Po kapitulacji 28 września dostał się do niewoli niemieckiej, z której zdołał zbiec. Wstąpił do ZWZ. Został komendantem okręgu Radomsko. W marcu 1940 r. zagrożony aresztowaniem przeniósł się do Włoszczowej gdzie został komendantem Podobwodu III „Orzeł”. Wiosną 1943 r. zorganizował samodzielny oddział kawalerii, przemianowany później na zwiad konny 7 Dywizji Piechoty AK. Od sierpnia 1944 r. brał udział w Akcji „Burza”, gdzie jego oddział stanowił ochronę sztabu 7 DP AK. W styczniu 1944 r. po wejściu wojsk sowieckich, otrzymał rozkaz ukrycia żołnierzy i broni oddziału. W rejonie Włoszczowej został aresztowany przez Armię Ludową. Po uwolnieniu powrócił do Radomska, lecz tutaj ponownie go aresztowano – tym razem UB. Zdołał uciec z aresztu, ukrywał się, a następnie wyjechał w rejony Olsztyna. Jeszcze kilkakrotnie był aresztowany. 

Uczestnicy walk o niepodległość i granice II Rzeczypospolitej w latach 1918 – 1921

Julian Hendler, ur. 1907 r. Od 1919 r. należał do harcerstwa jako uczeń Gimnazjum Państwowego im. Mikołaja Reja w Kielcach. W 1920 r. w ramach Pogotowia Harcerskiego uczestniczył w służbach pomocniczych w walce z najazdem bolszewickim za co w 1991 r. został odznaczony Krzyżem za Udział w Wojnie 1918 – 1920. W okresie międzywojennym działał w ZHP. Uczestniczył też w szkoleniu obronnym w ramach ZHP i PCK. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r., jako instruktor ZHP w Ostrowcu Świętokrzyskim był komendantem Harcerskiego Pogotowia Wojennego. Podczas okupacji działał w Szarych Szeregach, a także jako przedwojenny urzędnik skarbowy uczestniczył w konspiracyjnych działaniach na rzecz ochrony ludności polskiej przed obciążeniami podatkowymi okupanta niemieckiego. W 1943 r. pomógł w przygotowaniu ataku na kasę Urzędu Skarbowego w Ostrowcu. Po wojnie pracował w urzędach skarbowych w Kielcach i w Ostrowcu, a od 1948 r. w handlu i związkach branżowych na terenie Kielc. Przez cały czas udzielał się w harcerstwie.

Aleksander Rębalski, ur. 1907 r. W wieku 11 lat przyjęty został do harcerstwa w Kozienicach. W 1919 r. otrzymał 2 stopień harcerski. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. należał do Harcerskiej Służby Pomocniczej. Był też gońcem frontowym w oddziałach Armii Uderzeniowej znad Wieprza pod Puławami i Dęblinem, pod dowództwem Józefa Piłsudskiego w sierpniu i wrześniu 1920 r. Przeszedł szlak bojowy od Dęblina przez Łuków, aż po Kowno. W 1991 r. został za to odznaczony Krzyżem za Wojnę 1918 – 1920. W 1939 r. pełnił służbę cywilną w formacjach przeciwpożarowych podczas obrony Warszawy. Od lipca 1940 r. należał do organizacji „Polska Niepodległa” a następnie do ZWZ-AK. Uczestniczył w Powstaniu Warszawskim w oddziałach sztabowych Komendy Głównej AK w Śródmieściu. Po wojnie uczestniczył w działalności Związku Powstańców Warszawskich, a po 1990 r. był członkiem Stowarzyszenia Weteranów Wojny Polsko-Bolszewickiej i Ich Rodzin. Należy do Fundacji Budowy Pomnika-Muzeum Bitwy Warszawskiej i Wojny Polsko-Bolszewickiej 1920 r.

Stanisław Wycech, ur. 1902 r. Od 1917 r. należał do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). W listopadzie 1918 r. uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Węgrowie. Wstąpił jako ochotnik do 22 Pułku Piechoty formowanego w Siedlach i w jego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w rejonie Brześcia, Baranowicz i Grodna. Po 5 miesiącach z powodu ciężkiej choroby zwolniony z frontu, jednak w lipcu 1920 r. ponownie ochotniczo wstąpił do wojska i uczestniczył w Bitwie Warszawskiej i w Bitwie Niemeńskiej. Po wybuchu wojny 1939 r. należał do ZWZ-AK. Pełnił funkcję kuriera przewożąc broń, materiały wybuchowe i pisma konspiracyjne. W czasie Powstania Warszawskiego był komendantem obrony cywilnej przy ul. Belwederskiej, a następnie przy ul. Chełmskiej i Stępińskiej. Organizował opiekę nad uchodźcami z Czerniakowa i ewakuację po kapitulacji Powstania. Po wojnie współorganizował Polskie Stronnictwo Ludowe Stanisława Mikołajczyka. Od maja 1945 r. był poszukiwany przez UB. Od stycznia do marca 1947 r. więziono go w katowni UB przy ul. Cyryla i Metodego na Pradze. Po zwolnieniu z więzienia pracował jako kierownik w budownictwie prywatnym oraz na stanowiskach administracyjnych w szkolnictwie.

Piotr Szydłowski. W latach 1917-1918 w związku z zagrożeniem ze strony Ukraińców uczestniczył, pod nadzorem nauczycieli, w skupowaniu broni i amunicji od żołnierzy węgierskich i dostarczaniu jej do szkoły. Jesienią 1918 r., po wybuchu konfliktu polsko-ukraińskiego uratował przed śmiercią, rannego polskiego oficera. Kiedy w latach 1920-21 bolszewicy zajęli tereny, na których przebywał, uczestniczył w dywersji na tyłach ich wojsk zrywając linie telefoniczne. Następnie wstąpił do Drużyn Strzeleckich. W 1939 r. powołany został do służby łączności wojskowej w 6 DAK KOP. Do 16 września brał udział w wojnie obronnej 1939 r., kiedy to jego dywizjon został rozwiązany nad granicą rumuńską. Następnie pracował jako kierownik poczty w Pauszówce. Kiedy na te tereny weszli Niemcy został deportowany przez policję ukraińską do Jagielnicy gdzie pracował przymusowo w fabryce tytoniu. Działał w Polskim Komitecie Opiekuńczym w Czortkowie. W 1944 r. został zmobilizowany do służby kolejowej. Podczas niemieckiego bombardowania transportów wojskowych na stacji Tłuste został ciężko ranny. Po wojnie pracował w Obwodowym Urzędzie Pocztowym w Raciborzu.

Stanisław Malinowski , ur. 1904. r. Uczestnik obrony Lwowa w 1918 r. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. W kampanii wrześniowej 1939 r. walczył w ramach 6.dywizjonu Artylerii Ciężkiej Lwów. W 1940 w konspiracji w ZWZ-AK. Zajmował się kolportowaniem prasy, transportem broni i amunicji w Krakowa do Wrzęsiowic. Brał udział w walkach bojowych w Myślenicach, Wielcze i Wadowicach. W listopadzie 1943 r. brał udział w zamachu na gubernatora Franka w Krakowie. Od sierpnia 1944 r. walczył w Samodzielnym Baonie Partyzanckim „Skała” Okręg Kraków Armii Krajowej. Brał udział w walkach pod Trzonowem, Zaryszynem, Sadakami i Złotym Potokiem. Uczestnik Akcji „Burza” do stycznia 1945 r. Uwaga – został odznaczony 3 maja br. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, ale order odebrał 15 sierpnia.

Po zakończeniu uroczystości w Belwederze Prezydent Lech Kaczyński wziął udział w uroczystej odprawie wart przed Grobem Nieznanego Żołnierza na Placu Józefa Piłsudskiego.

Podczas uroczystości Prezydent RP wygłosił przemówienie:

„Żołnierze Wojska Polskiego, Rodacy,

Dzisiejsze wystąpienie należy zacząć od wspomnienia jednego z tych, którzy zginęli. Wczoraj w Afganistanie zginął porucznik Łukasz Kurowski. Cześć Jego pamięci. Uczcijmy Jego śmierć minutą ciszy.

Drodzy Rodacy, Żołnierze Wojska Polskiego,

Obchodzimy dzisiaj dzień szczególny. Przed 87 laty w wielkiej bitwie na przedmieściach Warszawy dokonało się to, co nazywamy „Cudem nad Wisłą”. Ta wielka, zwycięska bitwa ma kilka wymiarów. Wymiar militarny, który wykazał najwyższy kunszt, jeżeli chodzi o sztukę wojenną naszego dowództwa, a w szczególności głównodowodzącego Marszałka Józefa Piłsudskiego. Wymiar historyczny, bo Bitwa Warszawska zatrzymała marsz bolszewicki na Zachód. Marsz, który w przypadku klęski niewątpliwie sięgnąłby Niemiec, a przez Niemcy bardzo prawdopodobne, że całej Europy. Nie po raz pierwszy więc w historii nasza armia, Siły Zbrojne RP powstrzymały marsz wojsk obcych naszej naturze, naszej cywilizacji - przypomnę bitwę pod Wiedniem i Parkanami, wcześniej bitwę pod Chocimiem.

Rodacy,

Możemy być dumni z naszej historii. Są w niej blaski i cienie, ale tych blasków jest wystarczająco dużo, aby zachować dumę, aby wierzyć głęboko w to, co jest oczywistą prawdą - że Polska ma prawo do znaczącej roli w europejskiej rodzinie narodów.

Żołnierze, Rodacy,

Bitwa Warszawska, wydarzenia lata 1920 roku mają jeszcze jeden wymiar – wymiar o charakterze politycznym. Ówczesne państwo polskie było niezwykle wręcz młode, nie miało jeszcze dwóch lat, głębokie były podziały polityczne, byli narodowcy, ludowcy, socjaliści, było i wiele innych ugrupowań, walka polityczna była brutalna, czasami bardziej brutalna niż dzisiaj. Na podziały wynikające z różnych ideologii nakładały się jeszcze podziały wynikające z zaborów, ale w tych dramatycznych dla narodu polskiego dniach wszyscy się porozumieli. Marszałek Józef Piłsudski i Roman Dmowski, Ignacy Daszyński i premier Wincenty Witos, a więc ludzie z różnych, skłóconych obozów politycznych, stanęli ponad tym, co ich dzieli, a wzięli pod uwagę to, co ich łączy, a łączyła ich wielka miłość do świeżo odzyskanej Ojczyzny. Minęło bardzo wiele lat, ale nauka z tamtego czasu pozostaje aktualna. Żyjemy dziś w demokracji, a naturą demokracji jest ścieranie się różnych poglądów i interesów, jest pewien konflikt, ale ponad tym konfliktem musi stać to samo, co wtedy połączyło Polaków, w tym polskich przywódców – miłość do Ojczyzny. Bowiem walka polityczna nie może toczyć się kosztem interesu narodowego.

Dziś Polsce nie grozi wojna. Jesteśmy w NATO, jesteśmy w Unii Europejskiej. Nasi żołnierze strzegą nie tylko granic Rzeczypospolitej, walczą na misjach w Afganistanie, w Iraku i w wielu innych miejscach, bronią pokoju i walczą z terroryzmem. Z terroryzmem, który jest również naszym wrogiem. Warto przypomnieć, że w największych zamachach ostatnich lat – w Nowym Jorku, Londynie, Madrycie, zginęli także Polacy. To bardzo ważne. Powtarzam, terroryzm jest również naszym wrogiem, a Rzeczypospolita w stosunku do swoich sojuszników, w stosunku do Zachodu, którego jest częścią, wykazuje solidarność. Ale oczekuje też solidarności, bo trzeba pamiętać, że w dzisiejszym świecie nie wszyscy chcą uznać nasze oczywiste narodowe interesy.

Drodzy Rodacy, Żołnierze, Oficerowie, Generałowie Wojska Polskiego,

Polsce potrzebna jest silna armia. Jako zwierzchnik Sił Zbrojnych chciałbym zapewnić po raz kolejny, że będę dokładał wszelkich starań, aby ta armia była coraz silniejsza. W czasach dzisiejszych siła armii to nie tylko, a nawet nie przede wszystkim, jej liczebność, ale to także jej wyposażenie, sprzęt, nowoczesność. O to wszystko będziemy musieli, wraz ze wzbogacaniem się naszego państwa i narodu, dbać w coraz większym stopniu. I dbać będziemy. Po raz pierwszy od wielu lat dziś organizujemy defiladę. Niech będzie ona symbolem nie tylko tej siły, którą zdołaliśmy zgromadzić, ale naszego wielkiego szacunku dla Polskiego Żołnierza, dla jego wysiłków.

Dziś dzień Wojska Polskiego i nie sposób nie wspomnieć o tych, którzy żołnierzom są najbliżsi – o żonach, matkach, o dzieciach. Życie żołnierskiej rodziny jest niejako integralną częścią życia armii. Chcielibyśmy dzisiaj Wam, matki, żony i dzieci – szczególnie tym, które oczekują z niepokojem na bliskich, na żołnierzy pozostających na misjach, przekazać nasze wyrazy najgłębszego szacunku i najserdeczniejsze pozdrowienia. Takie same pozdrowienia i wyrazy szacunku chcemy przekazać Wam, żołnierze Wojska Polskiego. Wasza święta służba Ojczyźnie może być powodem do uzasadnionej dumy. I z tą dumą wypełniajcie swój szlachetny obowiązek.”

Następnie Prezydent RP Lech Kaczyński złożył wieniec na płycie Grobu Nieznanego Żołnierza. Po uroczystościach na Placu Piłsudskiego Prezydent RP przyjął Defiladę Wojskową w Alejach Ujazdowskich oraz złożył wieniec od Narodu pod Pomnikiem Marszałka Józefa Piłsudskiego. 

 

Poleć znajomemu


Opuszczasz oficjalny serwis Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej


Dziękujemy za odwiedzenie naszej strony.

Zapraszamy ponownie.