przeskocz do treści | przeskocz do menu głównego
Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
| |
A | A | A
Środa, 12 marca 2008

Gustaw Holoubek odznaczony pośmiertnie Orderem Orła Białego


Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński w uznaniu znamienitych zasług dla kultury polskiej, za wybitne osiągnięcia w pracy artystycznej i dydaktycznej, odznaczył pośmiertnie Orderem Orła Białego Gustawa Holoubka.

Podczas uroczystości pogrzebowej w imieniu Prezydenta RP Order rodzinie zmarłego przekazał Sekretarz Stanu w Kancelarii Prezydenta RP Ryszard Legutko. Pan Minister odczytał również list Prezydenta RP do uczestników uroczystości pogrzebowej śp. Gustawa Holoubka:

„Z wielkim żalem żegnamy dzisiaj artystę, który maestrię słowa i kunszt aktorski wyniósł na poziom osiągalny tylko dla niewielu. Żegnamy jednego z najwybitniejszych twórców w dziejach polskiego teatru i kina. Żegnamy Gustawa Holoubka.

Ja mistrz wyciągam dłonie!
Wyciągam aż w niebiosa i kładę me dłonie
Na gwiazdach jak na szklannych harmoniki kręgach.
To nagłym, to wolnym ruchem,
Kręcę gwiazdy moim duchem.
Milijon tonów płynie; w tonów milijonie
Każdy ton ja dobyłem, wiem o każdym tonie.

Te słowa Wielkiej Improwizacji zawsze już będą nam przypominać ów dreszcz, napięcie i siłę, jakich doświadczała publiczność, kiedy Konrada kreował Gustaw Holoubek. To właśnie On swoją grą poruszał najsubtelniejsze struny duszy ludzkiej i dobywał z niej tony, których istnienia nie byliśmy wcześniej świadomi. Jego interpretacje tekstów klasycznych i współczesnych arcydzieł literatury polskiej odsłaniały ich niezwykłe treści i wprowadzały nas w niezmiernie intrygujący świat tajemnicy ludzkiego doświadczenia. Tak było w przypadku Dziadów Kazimierza Dejmka w Teatrze Narodowym, od których zaczęły się dramatyczne wydarzenia marca 1968 roku. I podobnie też dwie dekady później - w Lawie Tadeusza Konwickiego, zwiastującej historyczny przełom.

Mickiewiczowski dramat trwale naznaczył drogę aktora, stając się okazją do stworzenia najbardziej pamiętnych postaci w Jego karierze. Ale Gustaw Holoubek nie ograniczał się jednak wyłącznie do repertuaru tragicznego. Chętnie przyjmował role komiczne, które odgrywał z równym mistrzostwem. W misterny sposób łączył w nich komizm z zadumą, refleksyjnością i tym rodzajem ironii, jaki wynika z mądrego dystansu wobec ludzkich słabości.

Wielki aktor położył także nieocenione zasługi dla sceny polskiej jako reżyser i długoletni dyrektor artystyczny stołecznych Teatrów: Dramatycznego i Ateneum oraz wychowawca kilku pokoleń adeptów warszawskiej Akademii Teatralnej. Sławę i uznanie przyjmował ze skromnością, prostotą i dobrodusznym dystansem, znamionującymi odporność na pokusy, na jakie narażeni są wszyscy obdarzeni błogosławieństwem i brzemieniem popularności.

Sukcesy artystyczne nigdy nie przyćmiły w Nim entuzjazmu kibica sportowego, ze szczególnym upodobaniem dla piłki nożnej. Trzeba wreszcie wspomnieć o Jego serdecznym stosunku do ludzi, który zapewniał Mu powszechną życzliwość jako oddanemu przyjacielowi oraz cenionemu towarzyszowi spotkań i rozmów.

Gustaw Holoubek kochał świat i kochał życie, dzięki czemu nam - wielbicielom Jego talentu - pomagał patrzeć na rzeczywistość, jaśniej i z większą ufnością, niekiedy wbrew przygnębiającej szarości realiów. Takim pozostanie na zawsze w naszej wdzięcznej pamięci, którą jesteśmy Mu winni w zamian za wszystkie wzruszenia, jakich dzięki Niemu doznaliśmy. Te wzruszenia są ciągle żywe i intensywne. I długo takimi pozostaną.

Poczytuję sobie za zaszczyt, iż jako Prezydent Rzeczypospolitej w uznaniu wybitnych zasług dla kultury polskiej mogę nadać Gustawowi Holoubkowi pośmiertnie Order Orła Białego. Niech najwyższe odznaczenie państwowe będzie znakiem hołdu całego narodu dla wielkiego Polaka i wybitnego artysty”.

Poleć znajomemu


Opuszczasz oficjalny serwis Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej


Dziękujemy za odwiedzenie naszej strony.

Zapraszamy ponownie.