Droga Polski do integracji z UE
Polska złożyła wniosek o członkostwo w UE w dniu 8 kwietnia 1994 roku. Podczas szczytu Rady Europejskiej w Essen (9-10 grudnia 1994 r.) polski rząd potwierdził wolę przystąpienia do struktur europejskich i przyjął strategię przedakcesyjną.
W maju 1997 roku Sejm przyjął Narodową Strategię Integracji, która formułowała zadania stojące przed Polską na drodze do pełnego członkostwa w Unii Europejskiej oraz określała czas ich realizacji.
Negocjacje akcesyjne rozpoczęły się 31 marca 1998 roku. Pierwszym etapem było zbadanie zgodności prawa państw starających się o wejście do UE z prawem wspólnotowym. W drugiej fazie negocjacji, w oparciu o przeprowadzony przegląd ustawodawstwa państwa kandydujące przygotowały swoje stanowiska negocjacyjne w poszczególnych obszarach negocjacyjnych i przedkładały je aktualnej Prezydencji Unii Europejskiej .
Od 16 kwietnia 1999 r. zaczęły odbywać się regularne spotkania dyrektorów politycznych i korespondentów europejskich krajów stowarzyszonych i państw członkowskich UE w ramach dialogu politycznego. Polskim delegacjom przewodniczyli Jacek Saryusz-Wolski (w latach 1997-2001) i Danuta Hübner (w latach 2001-2004). Do 2000 roku Polska zakończyła 25 z 30 obszarów negocjacyjnych, 5 kolejnych zamknięto do 2002 roku.
Oficjalne zakończenie negocjacji nastąpiło podczas szczytu w Kopenhadze 13 grudnia 2002 roku.
Po podpisaniu w 2003 roku traktatu akcesyjnego, 9 kwietnia 2003 roku zgodę na jego podpisanie traktatu wyraził Parlament Europejski, a 14 kwietnia został przyjęty przez Radę Unii Europejskiej.
W dniach 7-8 czerwca 2003 roku odbyło się w Polsce ogólnonarodowe referendum, w którym 77,45% Polaków, którzy oddali swój głos, opowiedziało się za przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej.
1 maja 2004 roku Polska stała się pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej.
