Prezydent.pl

Euro – wspólna europejska waluta, która w 17 państwach Unii Europejskiej tworzących strefę euro, zastąpiła waluty krajowe. W dniu 1 stycznia 1999 r. nastąpiła inauguracja euro w transakcjach bezgotówkowych, zaś od 1 stycznia 2002 r. euro funkcjonuje w normalnym obiegu gotówkowym.

Wprowadzenie euro zapoczątkowało trzeci i ostatni etap Unii Gospodarczej i Walutowej. Także Polska, od wstąpienia do Unii Europejskiej, uczestniczy w trzecim etapie UGW. Posiada ona jednak status kraju z derogacją, co oznacza, iż jest zobowiązana do przyjęcia wspólnej waluty po wypełnieniu warunków określonych w Traktacie o funkcjonowaniu UE.
 

Europejski Bank Centralny (EBC) to jedna z podstawowych instytucji UE i najważniejszy organ Unii Gospodarczej i Walutowej. EBC stanowi centralny element Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) skupiającego EBC oraz banki centralne państw członkowskich Unii Europejskiej.
 

Do podstawowych zadań ESBC należą:
• utrzymywanie stabilności cen,
• definiowanie i realizacja polityki pieniężnej Unii,
• przeprowadzanie operacji dewizowych,
• utrzymywanie oficjalnych rezerw dewizowych państw członkowskich i zarządzanie tymi rezerwami,
• zapewnienie sprawnego działania systemów płatniczych.

Realizując zadania podstawowe, ESBC wypełnia również zadania dodatkowe. Należą do nich przede wszystkim:
• emisja banknotów euro będących jedynym oficjalnym środkiem płatniczym w państwach, które przyjęły tę walutę,
• gromadzenie informacji statystycznych niezbędnych do wykonywania zadań ESBC.

Ponadto ESBC prowadzi działalność analityczno-badawczą, prawotwórczą, pełni funkcję doradczą oraz uczestniczy we współpracy na forum międzynarodowym w kwestiach należących do kompetencji ESBC.

EBC ma siedzibę we Frankfurcie nad Menem.

Europejski Trybunał Obrachunkowy jest instytucją zewnętrznej kontroli finansowej Unii Europejskiej. Nie jest organem sądowym.

Głównym zadaniem Trybunału jest kontrola rachunków wszystkich dochodów i wydatków Unii. Trybunał kontroluje dokumenty oraz, w razie potrzeby, może przeprowadzać kontrole w siedzibie instytucji dysponujących środkami z budżetu Unii oraz innych podmiotów otrzymujących płatności z unijnego budżetu. Trybunał wspomaga także Radę i Parlament Europejski w wykonywaniu ich funkcji kontrolnych w zakresie wykonywania budżetu. Po zakończeniu każdego roku budżetowego Trybunał sporządza sprawozdanie, które jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Sprawozdanie to stanowi podstawę udzielenia Komisji Europejskiej przez Parlament Europejski absolutorium z realizacji budżetu.
 

Trybunał nie ma jednak kompetencji do egzekwowania stwierdzonych naruszeń prawa. Nie może on również nakładać żadnych sankcji na kontrolowane przez siebie instytucje. Jego funkcja ogranicza się do sporządzania sprawozdań z przeprowadzanych kontroli.

W skład Trybunału wchodzi jeden przedstawiciel z każdego państwa członkowskiego. Członkowie Trybunału są mianowani na 6 lat spośród kandydatów przedstawionych przez państwa członkowskie.

Trybunał ma siedzibę w Luksemburgu.
 

W myśl art. 3. 3 TUE Unia Europejska „szanuje swoją bogatą różnorodność kulturową i językową oraz czuwa nad ochroną i rozwojem dziedzictwa kulturowego Europy”. Traktat o UE ma takie samo znaczenie we wszystkich wersjach oficjalnych języków UE (art. 55 TUE). Prawo UE publikowane jest we wszystkich językach urzędowych. Dowolnego języka urzędowego może użyć każdy obywatel Unii w korespondencji z instytucjami unijnymi (art. 24 Traktatu o funkcjonowaniu UE).

Obecnie w Unii Europejskiej funkcjonują 23 języki urzędowe: angielski, bułgarski, czeski, duński, estoński, fiński, francuski, grecki, hiszpański, irlandzki, litewski, łotewski, maltański, niderlandzki, niemiecki, polski, portugalski, rumuński, słowacki, słoweński, szwedzki, węgierski i włoski.

Porządek, w jakim Państwa Członkowskie sprawują Prezydencję w Radzie od dnia 1 stycznia 2007 r. określa Decyzja Rady z dnia 1 stycznia 2007 r. w sprawie porządku sprawowania Prezydencji w Radzie (2007/5/WE, Euratom), w której rotacja została wyznaczona do połowy 2020 roku.
 

2007

styczeń – czerwiec Niemcy
lipiec – grudzień  Portugalia
2008

styczeń – czerwiec Słowenia
lipiec – grudzień Francja
2009

styczeń – czerwiec Republika Czeska
lipiec – grudzień Szwecja
2010

styczeń – czerwiec Hiszpania
lipiec - grudzień  Belgia

2011

styczeń – czerwiec Węgry
lipiec – grudzień Polska
2012

styczeń – czerwiec Dania
lipiec – grudzień Cypr
2013

styczeń – czerwiec Irlandia
lipiec – grudzień Litwa
2014

styczeń – czerwiec Grecja
lipiec – grudzień Włochy
2015

styczeń – czerwiec Łotwa
lipiec – grudzień Luksemburg
2016

styczeń – czerwiec Niderlandy
lipiec - grudzień Słowacja
2017

styczeń - czerwiec Malta
lipiec - grudzień Wielka Brytania
2018

styczeń - czerwiec Estonia
lipiec - grudzień Bułgaria
2019

styczeń - czerwiec Austria
lipiec - grudzień Rumunia
2020

styczeń - czerwiec Finlandia

Komisja jest politycznie niezależną instytucją, która reprezentuje interesy całej UE. W skład Komisji wchodzi obecnie 27 komisarzy, po jednym z każdego państwa członkowskiego, w tym wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, który - z urzędu - jest jednym z wiceprzewodniczących Komisji. Komisarze są całkowicie niezależni i nie mogą przyjmować jakichkolwiek instrukcji od rządów państw członkowskich. Wykonując swoje funkcje, muszą się oni kierować wyłącznie ogólnym interesem Unii Europejskiej.

Kadencja Komisji Europejskiej trwa 5 lat. Komisa¬rze są powoływani spośród kandydatów zgłoszonych przez państwa członkowskie.

Podstawową kompetencją Komisji Europejskiej jest prawo inicjatywy legislacyjnej, co oznacza, że Komisja jest odpowiedzialna za opracowywanie propozycji nowych przepisów wspólnotowych, a następnie przedstawianie ich Parlamentowi i Radzie. Komisja sporządza roczny plan prac legislacyjnych Unii określający akty prawne, które mają zostać wydane.

Komisja wraz z Trybunałem Sprawiedliwości działa także jako "strażniczka traktatów". W tym zakresie jest odpowiedzialna za zapewnienie właściwego stosowania przepisów prawa UE we wszystkich państwach członkowskich. Jeśli Komisja stwierdzi, że jedno z państw UE nie stosuje prawa wspólnotowego i w związku z tym nie wypełnia swoich zobowiązań prawnych, podejmuje ona działania w celu usunięcia takiego naruszenia.

Będąc organem wykonawczym Unii Europejskiej, Komisja jest odpowiedzialna za zarządzanie i realizację budżetu Unii, kierunków jej polityki oraz programów przyjętych przez Parlament i Radę. Komisja przygotowuje wstępny projekt budżetu, a po uchwaleniu ostatecznej wersji budżetu przez Radę Unii Europejskiej i Parlament realizuje ten budżet we współpracy z państwami członkowskimi. Absolutorium z wykonania budżetu udziela Komisji Parlament Europejski, na zalecenie Rady.

Siedziba Komisji mieści się w Brukseli.

Założony w 1957 roku na mocy Traktatu Rzymskiego, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny jest organem doradczym reprezentującym pracodawców, związki zawodowe, rolników, konsumentów oraz inne grupy gospodarcze i społeczne.

W skład Komitetu wchodzą trzy grupy:
• Grupa I - przedstawiciele organizacji pracodawców,
• Grupa II - przedstawiciele pracowników,
• Grupa III - pozostałe środowiska gospodarcze i społeczne.
 

Komitet reprezentuje i broni ich interesów w politycznych debatach z Komisją, Radą i Parlamentem Europejskim.
 

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny spełnia trzy główne funkcje:
• przedstawia swoją opinię Radzie, Komisji i Parlamentowi Europejskiemu albo na ich wniosek, albo z własnej inicjatywy;
• zachęca społeczności do większego angażowania się w kształtowanie polityki UE;
• wzmacnia rolę społeczeństwa obywatelskiego w krajach nienależących do UE oraz pomaga tworzyć struktury doradcze.
Opinie Komitetu Ekonomiczno-Społecznego nie mają charakteru wiążącego.
 

Zgodnie z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, liczba członków Komitetu nie może przekraczać 350. Członkowie Komitetu są niezależni i wykonując swoje funkcje, działają wyłącznie w ogólnym interesie Unii.
Członkowie Komitetu są mianowani przez Radę, po konsultacji z Komisją, na 5 lat, a ich mandat jest odnawialny. Komitet wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i prezydium na 2,5 roku. Komitet jest zwoływany przez przewodniczącego na żądanie Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji. Może się również zbierać z własnej inicjatywy.

Siedziba Komitetu znajduje się w Brukseli.

Komitet Regionów jest organem doradczym złożonym z przedstawicieli władz regionalnych i lokalnych w Europie. Zapewnia on tym władzom możliwość wywierania wpływu na określanie kierunków polityki Unii Europejskiej, a także dba o poszanowanie regionalnej i lokalnej tożsamości oraz prerogatyw.
 

Komitet zapewnia reprezentację interesów lokalnych w procesie stanowienia prawa unijnego poprzez opiniowanie projektów aktów prawnych, w szczególności w sprawach zatrudnienia, kształcenia, funduszy strukturalnych, środowiska, kultury, ochrony ludności, zmian klimatu czy energii. Jeżeli Komitet uzna to za stosowne, może również wydawać opinie z własnej inicjatywy. Każdego roku Komitet Regionów odbywa pięć sesji plenarnych, podczas których określa swoją ogólną politykę i wydaje opinie.
 

Członkowie Komitetu są wybierani spośród polityków z okręgów miejskich lub regionów i reprezentują całą gamę działań podejmowanych przez władze lokalne lub regionalne w Unii Europejskiej.

Członkowie Komitetu oraz ich zastępcy są mianowani na 5 lat przez Radę spośród kandydatów przedstawionych przez państwa członkowskie. Ich mandat jest odnawialny. Są oni całkowicie niezależni w wykonywaniu swoich funkcji.

Obecnie Komitet liczy 344 członków. Komitet wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i prezydium na 2,5 roku. Przewodniczący zwołuje posiedzenia Komitetu na żądanie Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji. Komitet może się również zbierać z własnej inicjatywy.

Komitet ma siedzibę w Brukseli.

Kraj kandydujący to kraj, który złożył wniosek o przystąpienie do Unii Europejskiej i którego wniosek został oficjalnie przyjęty. Obecnie do przystąpienia do UE kandydują trzy kraje: Chorwacja, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii oraz Turcja. Przed przystąpieniem do UE, kraj kandydujący musi spełnić „kryteria kopenhaskie".

Kraj przystępujący to kraj kandydujący, który spełnił kryteria kopenhaskie i zakończył negocjacje w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej.