przeskocz do treści | przeskocz do menu głównego
Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
| | |
A | A | A
Środa, 17 lipca 2019

Komunikat ws. wyroku TK dot. nowelizacji ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności

W dniu 17 lipca 2019 r. Trybunał Konstytucyjny, działając w pełnym składzie, ogłosił wyrok w rozpoznawanej z wniosku Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej sprawie o zbadanie zgodności ustawy z dnia 14 grudnia 2017 r. zmieniającej ustawę o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności z art. 2 i art. 122 ust. 2 w związku z art. 126 ust. 2, art. 142 ust. 2 i art. 144 ust. 3 pkt 6 Konstytucji.

 

Zobacz także: Wniosek do TK ws. nowelizacji ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2017 r. zmieniającej ustawę o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 122 ust. 2 i art. 126 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

 

Trybunał Konstytucyjny orzekł także, że badany przepis jest nierozerwalnie związany z całą ustawą, co skutkuje po stronie Prezydenta RP obowiązkiem odmowy podpisania ustawy (art. 122 ust. 4 Konstytucji).

 

Istotą wniosku Prezydenta RP była kwestia dopuszczalności przedkładania Prezydentowi RP do podpisu ustawy, której przepis o wejściu w życie ingeruje w konstytucyjny, 21-dniowy termin podjęcia przez głowę państwa decyzji w przedmiocie tego aktu normatywnego.

 

Trybunał Konstytucyjny wskazał, że podpisanie ustawy w świetle postanowień Konstytucji z 1997 r. nie ma charakteru stricte „ceremonialnego”; przeciwnie – oznacza uznanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej (najwyższego przedstawiciela Państwa i gwaranta ciągłości władzy państwowej), iż ustawa została uchwalona przez parlament w sposób zgodny z Konstytucją i że nabiera ona mocy wiążącej. Innymi słowy, dopiero podpisanie ustawy i zarządzenie jej ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej przez głowę państwa, będące ostatnim aktem procesu ustawodawczego, potwierdza oficjalnie fakt istnienia tego aktu normatywnego, czyniąc go częścią porządku prawnego, jako źródła prawa powszechnie obowiązującego. Porównawszy obecną Konstytucję z poprzednimi regulacjami ustrojowymi obowiązującymi w Polsce, nie budzi wątpliwości, że Prezydenta Rzeczypospolitej w procesie ustawodawczym nie można sprowadzić do roli sui generis „notariusza”, obowiązanego wyłącznie – bez względu na okoliczności prawne i faktyczne – do podpisywania aktów ustawodawczych uchwalonych przez parlament; decyzja w przedmiocie ustawy przedłożonej Prezydentowi Rzeczypospolitej do podpisu stanowi jego osobistą prerogatywę.

 

Poleć znajomemu


Opuszczasz oficjalny serwis Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej


Dziękujemy za odwiedzenie naszej strony.

Zapraszamy ponownie.