Narzędzia dostępności

Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

Dodatkowe narzędzia

Środa, 11 listopada 2015

Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości

  |   Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości

* * * * * *

1.       Janusz Brochwicz-Lewiński, ps. „Gryf”, żołnierz ZWZ-AK, żołnierz Batalionu AK „Parasol”, W 1939 roku uczestniczył w kampanii wrześniowej. Aresztowany przez bolszewików pod Baranowiczami i 17.09.1939 skazany na karę śmierci. Znalazł się wtedy, wraz z grupą skazańców, w pociągu jadącym na Wschód. Udało mu się uciec z transportu. Po kilkumiesięcznej wędrówce przedostał się do Generalnej Guberni, części Polski okupowanej przez Niemców. W 1940 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej - Armii Krajowej. W okresie 1942-44 w partyzantce na Lubelszczyźnie. Od lutego 1944 przydzielony do Warszawy do Batalionu Kedywu AK „Parasol”. W Powstaniu Warszawskim, walcząc w batalionie „Parasol”, dowodził obroną Pałacyku Michla na Woli. Po wojnie pozostał na emigracji. Służył w elitarnych brytyjskich jednostkach komandosów, w wojskach kolonialnych i wywiadzie antykomunistycznym. Na stałe powrócił do kraju w 2003 roku. Honorowy Patron Straży Miejskiej M. St. Warszawy, W 2007 r. został Honorowym Obywatelem M. St. Warszawy. Był członkiem Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari w latach 2009-2014.

 

2.       Zbigniew Paliwoda, ps. „Jur”, żołnierz 6 krakowskiej kompanii należącej do zgrupowania Józefa Kurasia "Ognia", jeden z ostatnich żyjących uczestników akcji rozbicia więzienia św. Michała w Krakowie. Zajmował się sprawami kombatantów z okresu podziemia wojennego i powojennego. Bierze udział w spotkaniach z młodzieżą.

 

3.       Ludwik Krempa, 21 lipca 1939 powołano go na ćwiczenia dla rezerwistów do Eskadry Treningowej 6 Pułku Lotniczego, zaś w związku z realnym zagrożeniem konfliktem w Europie, nie powrócił do cywila – został skierowany do 66 Eskadry Obserwacyjnej. Po wybuchu II wojny światowej, na początku kampanii wrześniowej pozostawał w eskadrze. Dołączył do rzutu naziemnego 2 Pułku Lotniczego, w którym służył odtąd jako pilot łącznikowy. 17 września 1939 przebywał na lotnisku w Tarnopolu. Ewakuował się przez Stanisławów do Lwowa, skąd trafił do Krakowa. Pod koniec 1939 opuścił miasto i przybył do Sanoka. Wkrótce rozpoczął pracę w kopalni w pobliskiej Grabownicy Starzeńskiej, zaś wiosną 1940 wraz z grupą uciekinierów opuścił okupowaną Polskę przez zieloną granicę. Na Węgrzech został zatrzymany i odesłany z powrotem, lecz druga próba przedostania się na południe zakończyła się powodzeniem. Poprzez Ungwar, Záhony, Budapeszt, Belgrad, Grecję dotarł do Turcji, gdzie z portu w Mersin z grupą rodaków na statku SS Warszawa trafił do Hajfy. Od 19 sierpnia 1940 był w Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, po czym jako lotnika przekierowano go do grupy przewidzianej do formowanych Polskich Sił Powietrznych w Anglii. 26 października 1940 znalazł się w polskiej bazie w Blackpool. 20 listopada 1940 rozpoczął długi cykl szkoleń.1 lutego 1942 otrzymał stopień oficerski. 20 października 1942 został przydzielony do 304 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Śląskiej im. Ks. Józefa Poniatowskiego". Po zakończeniu służby pozostał w Wielkiej Brytanii. W 1988 powrócił do Polski. Od czerwca 2013 Honorowy Członek Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP Oddziału Krakowskiego. Członek Stowarzyszenia Lotników Polski Południowej

 

4.       abp Henryk Hoser, lekarz, misjonarz, biskup diecezjalny warszawsko-praski od 2008 r., W 2005 r. został arcybiskupem tytularnym Tepelte oraz sekretarzem pomocniczym Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów i przewodniczącym Papieskich Dzieł Misyjnych. W 2009 r. został konsultatorem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów. Został również uczestnikiem zgromadzenia specjalnego II Synodu dla Afryki. Jest przewodniczącym Zespołu Ekspertów ds. Bioetycznych Konferencji Episkopatu Polski. Jest członkiem Komisji Duszpasterstwa, Komisji ds. Misji i Rady do Spraw Rodziny. Jest również członkiem Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”

 

5.       Władysław Ortyl, polityk, inżynier, samorządowiec, senator VI, VII i VIII kadencji, od 2005 do 2007 sekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego, od 2013 marszałek podkarpacki. W 1980 wstąpił do członek NSZZ „Solidarność”. W latach 1989–1991 był wiceprzewodniczącym i przewodniczącym komisji zakładowej Solidarności WSK PZL i OBR-SK Mielec oraz członkiem zarządu regionu związku z Rzeszowie, a od 1990 do 1991 wiceprzewodniczącym sekcji krajowej NSZZ „Solidarność” Przemysłu Lotniczego. Przez rok (1990–1991) działał w Porozumieniu Centrum, w latach 1998–2004 był członkiem Ruchu Społecznego AWS (od 2002 działającego pod nazwą Ruch Społeczny), zasiadając we władzach krajowych tej partii i kierując jej strukturami wojewódzkimi. 27 maja 2013 sejmik podkarpacki powołał go na stanowisko marszałka województwa

 

6.       Cezary NOWAKOWSKI, był wiceprzewodniczącym NSZZ „Solidarność" w Białostockich Zakładach Przemysłu Bawełnianego „Fasty". We wrześniu 1980 r. był jednym z organizatorów strajku w BZPB „Fasty". W marcu 1981 r. przeprowadził na terenie zakładu pracy akcję zbierania podpisów pod apelem o uwolnienie więźniów politycznych, a we wrześniu 1981 r. brał udział w utworzeniu Zakładowego Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania. W czerwcu 1981r. był delegatem na walny zjazd NSZZ „Solidarność" Regionu Białystok. Internowany 13 grudnia 1981 r., przebywał w Ośrodku Odosobnienia w Białymstoku, a od 5 stycznia do 9 marca 1982 r. w Ośrodku Odosobnienia w Suwałkach. Po zwolnieniu z internowania zajmował się kolportażem ulotek oraz podziemnych wydawnictw na terenie BZPB „Fasty". W maju 1981r. prowadził przygotowania do przeprowadzenia strajku ostrzegawczego na terenie zakładu pracy. 12 maja 1982 r. został ponownie internowany, a dwa dni później tymczasowo aresztowany pod zarzutem naruszenia przepisów Dekretu o słanie wojennym. W areszcie przebywał do 2 lipca 1982 r., kiedy to wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku został uniewinniony.

 

7.       Leopold STAWECKI, przed wybuchem wojny niemiecko-sowieckiej wywieziony do Okręgu Pawłodarskiego (pracował w III Suworowskim Sowchozie). W 1944 zmobilizowany przez Mieszaną Komendę Wojskową w Pawłodarze, skierowany do 3-letniej Oficerskiej Szkoły Pilotażu w Grigoriewskoje k. Moskwy. Od XI 1947 w Polsce. W 1948 przeniesiony do służby w 2. Pułku Myśliwskim w Krakowie, 13 VI 1949 uległ wypadkowi lotniczemu, w X 1950 przeniesiony do rezerwy. Od jesieni 1980 w „Solidarności”. W X 1980 współorganizator (wraz z Józefem Karczewskim i Mieczysławem Domalewskim) KZ „S” w Zakładzie Energetycznym Białystok, przewodniczący; tymczasowy członek Prezydium MKS „S” Regionu podczas kryzysu bydgoskiego. 13 XII 1981 internowany w Ośr. Odosobnienia w Białymstoku, od 6 I 1982 w Suwałkach, 31 III 1982 zwolniony. 27 II 1982 (wraz z żoną Raisą) oskarżony o czynną napaść i groźby karalne wobec funkcjonariuszy MO, 26 VII 1983 postępowanie umorzono na mocy amnestii. Zaangażowany w pomoc osobom represjonowanym i ukrywającym się, współpracownik niejawnej S” Regionu Białystok. Zaangażowany w wydawanie pisma „S” RI „Goniec Wojenny”. 1984-1986 współwydawca (z Andrzejem Fedorowiczem, Andrzejem Kuczyńskim i Anną Wojciechowską), współredaktor pisma „Jutrzenka”.

 

8.       Marcin Tyrna, polityk, działacz związkowy, senator III i IV kadencji, wicemarszałek Senatu IV kadencji. W 1980 wstąpił do „Solidarności”, był członkiem zarządu regionu Podbeskidzie. W stanie wojennym został internowany 13 grudnia 1981 i zwolniony po niespełna dwóch tygodniach. Od 1992 nieprzerwanie pełni funkcję przewodniczącego zarządu regionu związku, w 2006 został wybrany na następną kadencję. W latach 1993–2001 sprawował mandat senatora III kadencji (z ramienia NSZZ „Solidarność”) i IV kadencji (z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność), wybranego w województwie bielskim. Od 2000 do 2001 był wicemarszałkiem Senatu. W 2001 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z ramienia Bloku Senat 2001. Należał do Ruchu Społecznego AWS. Od 2001 bezpartyjny, w 2004 kandydował do Senatu w wyborach uzupełniających z ramienia PiS.

 

9.   Ewa Dałkowska, aktorka teatralna, radiowa i filmowa, od 2008 aktorka Nowego Teatru w Warszawie; dwukrotnie zdobyła główne nagrody na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych: nagrodę aktorską (1977) i nagrodę zespołową (1980). W 1970 ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1972–1974 występowała w Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach, w latach 1974–2008 była aktorką Teatru Powszechnego w Warszawie. Od 2008 jest aktorką Nowego Teatru w Warszawie. Jest wykładowcą Akademii Dobrych Obyczajów. Zagrała m.in. w spektaklu telewizyjnym „Prymas w Komańczy” jako Julia Brystygier (2009), oraz filmach Lunatycy (2009), Trick (2009), Nie ten człowiek (2010), Mistyfikacja (2010), Sąsiady (2014), Body/Ciało (2015), Smoleńsk (w produkcji, jako Maria Kaczyńska), i serialu Prawo Agaty.

 

10.   Antoni Krauze, reżyser i scenarzysta. Twórca filmów fabularnych oraz realizator licznych obrazów krótkometrażowych, wyprodukowanych głównie przez łódzką Wytwórnię Filmów Oświatowych. Wyreżyserował m.in. „Czarny Czwartek” oraz „Akwarium”. Wyróżniony Nagrodą im. Andrzeja Munka za najlepszy debiut w 1973 i nagrodami na festiwalach krajowych i zagranicznych. W 1988 otrzymał nagrodę specjalną jury za całokształt twórczości na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Autorskich w San Remo.

 

11.   Michał Kulenty, kompozytor, instrumentalista (saksofony, fortepian, flet, klarnet, instrumenty ludowe) Jest kompozytorem. Gra na saksofonach, fortepianie, flecie, klarnecie i instrumentach ludowych. Wiele jego utworów powstało z inspiracji chrześcijańskiej. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim oraz klasykę saksofonu na Akademii Muzycznej w Warszawie. Jest wszechstronnym muzykiem, współpracującym z orkiestrami symfonicznymi (m.in. z Filharmonią Narodową), formacjami jazzowymi, tworzy muzykę teatralną i filmową, koncertuje jako solista. Krytycy nazywają go ”poetą saksofonu”. Wraz z trzema zaprzyjaźnionymi muzykami (Wojciech Niedziela – fortepian, Jacek Niedziela – bas, Wojciech Kowalewski – perkusja) Kulenty stworzył zespół Michał Kulenty Quartet. Zespół nagrał dwie płyty. Wśród koncertowych programów autorskich Kulentego wyróżnia się program „Nie ma miłości bez ofiary”. Obejmuje on utwory wokalne, wokalno–instrumentalne i instrumentalne inspirowane chrześcijaństwem.

 

12.   Lech Krzysztof Łotocki aktor teatralny i filmowy. Absolwent Wydziału Aktorskiego PWSFTviT w Łodzi (1970). Zadebiutował 14 stycznia 1970 roku na deskach Teatru Polskiego w Poznaniu, w którym pracował do roku 1973. Od roku 1973 do roku 1988 był związany z Teatrem Nowym w Poznaniu. Następnie z Zespołem Teatralnym Janusza Wiśniewskiego (1988–1994). Od roku 2002 związany z Teatrem Rozmaitości w Warszawie. W latach 2000–2002 współpracował również z Teatrem Nowym w Poznaniu. W roku 1976 otrzymał nagrodę na I Krajowym Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. W roku 1997 otrzymał nagrodę (za rolę Xawerego w „Turoniu”) na III Opolskich Konfrontacjach Teatralnych. W roku 2006 otrzymał wyróżnienie na VI Festiwalu Teatru PR i Teatru TVP „Dwa teatry” (za rolę w przedstawieniu Fotoplastikon). Grał m.in. w serialu „1920. Wojna i miłość” oraz filmach „Biegnij chłopcze biegnij”, „Żywie Biełaruś!, „Dzwony wojny” (miniserial), „Bogowie”, „Kamienie na szaniec” oraz będącym aktualnie w produkcji Smoleńsku (jako Lech Kaczyński).

 

13.   Ewa Jolanta Gruza prawniczka i kryminalistyk, profesor nadzwyczajny w Katedrze Kryminalistyki Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, od 2005 do 2011 członek Trybunału Stanu. Po studiach prawniczych na UW, ukończonych w 1984, kontynuowała karierę naukową na uczelni. W 1993 obroniła doktorat, a dziesięć lat później habilitację. 1 lutego 2007 została profesorem nadzwyczajnym UW. Równocześnie jest absolwentką aplikacji prokuratorskiej, choć nigdy nie pracowała w zawodzie. Została członkinią zarządu Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego. W 2005 po raz pierwszy została sędzią Trybunału Stanu. 14 listopada 2007 Sejm wybrał ją ponownie.

 

14.   Henryk WOLNIAK, prześladowany w PRL przez cenzurę (zakaz publikacji w 1972 roku). W okresie stanu wojennego aktywny w wydawnictwach drugiego obiegu („WOLNA KULTURA” - SOLIDARNOŚĆ WALCZĄCA). W 1985 roku wydał zbiorek poetycki „OTO KREW ANIOŁÓW” (wyd. ZARYS) potępiający komunistyczny reżim. W 1988 roku w 70. rocznicę Niepodległości Polaków ogłosił ogólnopolski konkurs poetycki (Kościół św. Klemensa Dworzaka we Wrocławiu) W latach 1987- 89 zainicjował zaś ogólnopolski konkurs poetycki pod hasłem „wolność-wielkość-wieczność” przewodnicząc jury i wydając kolejne almanachy. Po transformacji w KOMITETACH OBYWATELSKICH - inicjator uchwały w 200.rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 maja. W Ruchu Obrony Życia - PARTIA NAJMNIEJSZYCH W 1989 roku przewodniczący TYMCZASOWEGO KOMITETU ZAŁOŻYCIELSKIEGO LITERATÓW DOLNEGO ŚLĄSKA SOLIDARNOŚĆ. Działa w obszarach literatury, kultury i życia społecznego. W latach 70-tych prowadził we Wrocławiu głośne „środowe biesiady u nauczycieli”. Wielokrotnie w PRL, z przyczyn ideowych tracił pracę i borykał się z nędzą jako ojciec czworga dzieci. Jako dziecko- przeżył doświadczenie II Wojny Światowej przebywając z rodzicami na robotach przymusowych w Niemczech . Porównywany przez krytykę z najwybitniejszymi współczesnymi poetami: LEŚMIANEM i BIAŁOSZEWSKIM. Publikował w kraju i za granicą m.in. w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Na losy twórcze i egzystencjalne miał prawdopodobnie wpływ, uznania przez RADIO „WOLNA EUROPA” debiutu książkowego za najciekawszy w roku 1965. Następna książka mogła się dopiero ukazać po 7 latach. W 1972 r. otrzymał nagrodę im. T. PEIPERA za tomik „PROCH” jako ukryte życzenie rozsypania się PRL-u w popiół. W 1995 roku na scenie PWST we Wrocławiu wystawiono „DZIADY , PRADZIADY” / „Dziady” Mickiewicza i poemat „Pradziady” Wolniaka, reżyseria B.Kierc/ Ten fakt to rodzaj uznania dla Henryka Wolniaka, który po okresie transformacji przyjmuje neologistyczny pseudonim literacki o staropolskim rodowodzie-ZBOŻYDARZYC.

 

15.   Stefan (Istvan) Elek żołnierz węgierski udzielający pomocy Polakom w okresie Powstania Warszawskiego. Chorąży w wojsku węgierskim. Służył w 4. pułku huzarów im. A Hadika. Po wojnie wywieziony do ZSRR. Zbiegł z zesłania. Wrócił do Polski. Przyjął polskie obywatelstwo. Jest tłumaczem literatury węgierskiej.

 

16.   Wiesław Krzysztof Czapiewski, Trener kadry wieloboistów. Doprowadził Sebastiana Chmarę, obecnego prezesa CWZS do tytułów halowego mistrza świata i Europy w siedmioboju. Trenował Pawła Wojciechowskiego - brązowego medalistę Mistrzostw Świata w Lekkiej Atletyce w Pekinie w 2015 r.

 

17.   Marcin Szczepański, Trenował gimnastykę sportową, później z sukcesami skok o tyczce (medale mistrzostw Polski). Ukończył studia fizjoterapii na Uniwersytecie Medycznym oraz kończy wychowanie fizyczne na Uniwersytecie Szczecińskim. Trener w Ośrodku Skoku o Tyczce Szczecin współpracujący z trenerem W. Kalinichenko. Prowadzi grupy od młodzika do młodzieżowca. Jego zawodnicy zdobywają medale mistrzostw Polski czy Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży. Trener Piotra Liska

 

18.   Malwina Wojtulewicz Trenerka brązowego medalisty mistrzostw świata w Pekinie w Rzucie młotem Wojciecha Nowickiego.

 

19.   Krystyna Iglicka-Okólska, demograf, profesor nauk ekonomicznych, rektor Uczelni Łazarskiego, polityk, była wiceprezes Polski Razem. W 1993 obroniła pracę doktorską Terytorialne przemiany płodności w Polsce w latach 1931–1988 w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W 2003 uzyskała stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Poland’s Post-War Dynamic of Migration na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego. 1 sierpnia 2011 otrzymała tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych Pracowała naukowo w Instytucie Statystyki i Demografii Szkoły Głównej Handlowej, w Instytucie Studiów Społecznych im. prof. Roberta B. Zajonca Uniwersytetu Warszawskiego oraz na stanowisku profesora Katedry Metod Ilościowych i Zastosowań Informatyki Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Leona Koźmińskiego. W latach 1996–1999 pełniła rolę koordynatorki Polish Migration Project w School of Slavonic and East European Studies na University College London. W latach 1999–2000 była stypendystką Fundacji Fulbrighta na University of Pennsylvania. Oprócz tego była wykładowcą wizytującym na kilku amerykańskich i europejskich uniwersytetach. Kieruje Katedrą Metod Ilościowych w Ekonomii, jest dyrektorem Centrum ds. Migracji i Demografii Uczelni Łazarskiego oraz od 2012 rektorem tej uczelni. Członek Komitetu Badań nad Migracjami i Komitetu Nauk Demograficznych Wydziału I Polskiej Akademii Nauk. Promotor prac doktorskich. Okazjonalnie występuje jako ekspert do spraw migracji i demografii w mediach. W latach 2008–2010 była członkiem Rady Programowej TVP Polonia. Jest autorką ok. 70 prac naukowych o tematyce demograficznej i migracjach.

 

20   Mieczysław Stanisław Ryba, dr hab., historyk specjalizujący się głównie w okresie II RP, publicysta, nauczyciel akademicki, pracownik naukowy KUL w Katedrze Świata Hiszpańskiego, Polityki i Relacji Międzynarodowych. Wykładowca Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu. Były członek Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej. Publicysta Radia Maryja i Naszego Dziennika. Prezes Klubu Inteligencji Katolickiej w Lublinie, radny Rady Miasta Lublina. Autor publikacji: „Magistra vitae. Rozważania historyczne” (2004), „Naród a polityka. Myśl społeczno-polityczna twórców ruchu narodowego w okresie międzywojennym” (1999), „Szkoła w okowach ideologii. Szkolna propaganda komunistyczna w latach 1944–1956”, (2006), „Środowiska i ugrupowania polityczne na Lubelszczyźnie 1914–1918” (2007), „Rzeczpospolita Akademicka. Działalność młodzieży studenckiej na KUL-u w II Rzeczypospolitej” (red. i wprowadzenie), 2010, „Odkłamać wczoraj i dziś” (2014).

 

21.   Tomasz STAŃKO, z wykształcenia mgr fizyki, nauczyciel szkół średnich w Lublinie. W czasie studiów na UMCS (1984-1989) działacz nielegalnego NZS, równolegle w latach 1980-1990 członek nast. instruktor niezależnego harcerstwa w Lublinie, które w tym czasie funkcjonowało pod różnymi nazwami, ale identyfikowane określeniem „Zawiszacy”. Po rejestracji w 1990 r. organizacja nosiła nazwę Stowarzyszenie Harcerstwa Katolickiego „Zawisza”. Pełnione funkcje: drużynowy, hufcowy, komendant kilkunastu obozów harcerskich letnich i zimowych. W 2005 r. jeden z inicjatorów reaktywacji Towarzystwa Gimnastycznego Sokół w Lublinie, którego jest instruktorem i prezesem do chwili obecnej. Organizator imprez o charakterze patriotyczno – proobronnym w tym rajdów, obozów, ćwiczeń strzelania, walki wręcz, survivalu, wspinaczek itp. oraz imprez kulturalno - oświatowych. Od czterech lat kieruje rozbudową Polowej Drużyny Sokoła, która obecnie liczy na Lubelszczyźnie około 200 osób. Drużyna ta prowadzi profesjonalne szkolenia wojskowe młodzieży starszej (powyżej 16 roku życia). Od 2007 r. organizator corocznego obozu sportowo-rekreacyjnego dla dzieci i młodzieży (50-70 uczestników). TG „Sokół” z jego inicjatywy organizuje szereg imprez upamiętniających Żołnierzy Wyklętych i tradycję AK wśród młodzieży Lubelszczyzny (konkursy wiedzy, rajdy szlakiem podziemia, prelekcje) we współpracy z IPN, Tow. Nauk. KUL oraz stowarzyszeniami kombatanckimi.

 

 

22.   Krzysztof Szwagrzyk, historyk, pracownik IPN. Dysertację „Obraz konspiracyjnych organizacji niepodległościowych działających na Dolnym Śląsku w latach 1945-1956 w świetle akt sądowych byłego Wojskowego Sądu Rejonowego we Wrocławiu” obronił 19 czerwca 1996 roku w Instytucie Historycznym na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego uzyskując stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii ze specjalnością historia najnowsza. W 2007 roku habilitował się na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Zielonogórskiego. Jest profesorem Dolnośląskiej Szkoły Wyższej, naczelnikiem Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej we Wrocławiu, a także pełnomocnikiem Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej ds. poszukiwań miejsc pochówku ofiar terroru komunistycznego. Kieruje pracami ekshumacyjnymi m.in. w Kwaterze na Łączce na warszawskich Powązkach, które rozpoczęto 23 lipca 2012, oraz w Dworzysku w powiecie nyskim i w Białymstoku. W 2007 był konsultantem historycznym w filmach dokumentalnych „Epitafium 169” i „Oskarżenie”. Na podstawie scenariusza pt. „Golgota wrocławska 1945-1956”, napisanego przez niego wspólnie z Piotrem Kokocińskim w 1996, powstał w 2008 spektakl telewizyjny „Golgota Wrocławska”.

Poleć znajomemu