przeskocz do treści | przeskocz do menu głównego
Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

Ważne

W niedzielę 25 sierpnia o godz. 11.00 przed Pałacem Prezydenckim odbędzie się briefing prasowy Szefa Gabinetu Prezydenta RP Krzysztofa Szczerskiego poświęcony m. in. obchodom 80. rocznicy wybuchu II wojny światowej. W niedzielę 25 sierpnia o godz. 11.00 przed Pałacem Prezydenckim odbędzie się briefing prasowy Szefa Gabinetu Prezydenta RP Krzysztofa Szczerskiego poświęcony m. in. obchodom 80. rocznicy wybuchu II wojny światowej.
| | |
A | A | A
Wtorek, 25 czerwca 2019

List Prezydenta z okazji 43. rocznicy wydarzeń radomskiego Czerwca 1976 roku

  |   Uroczystości w 43. rocznicę wydarzeń radomskiego Czerwca 1976 roku. Prezydent Andrzej Duda skierował list do uczestników uroczystości. – Są daty, które każdy z nas pamięta po kres życia. I są takie rocznice, które trwale zapisują się w pamięci narodu - zaznaczył. List Prezydenta odczytał minister Andrzej Dera. Minister złożył wieniec przed kamieniem upamiętniającym robotniczy protest.

Uczestnicy i Organizatorzy

obchodów 43. rocznicy

wydarzeń radomskiego Czerwca 1976 roku

 

 

Szanowni Państwo!

Drodzy Rodacy!

 

Są daty, które każdy z nas pamięta po kres życia. I są takie rocznice, które trwale zapisują się w pamięci narodu. Momenty prawdy i przełomu; chwile, gdy wśród cierpień zaczyna rodzić się prawdziwa wolność, nadzieja, wielkie zmiany. Taki był radomski Czerwiec 1976 roku i takim będziemy go zawsze czcić. To, co wydarzyło się tu 43 lata temu i później, jest i pozostanie ważną przestrogą. Jesteśmy bowiem narodem dumnym i odważnym. Nigdy nie godziliśmy się na deptanie naszych aspiracji, na odbieranie nam wolności i podmiotowości, naszego niepodległego państwa, pokoju i bezpieczeństwa naszych bliskich.

 

W czerwcu 1976 roku reżim komunistyczny przekonał się o tym po raz kolejny. Ówcześni rządzący roztaczali przed społeczeństwem miraże dobrobytu i rozwoju, a jednocześnie podtrzymywali system oparty na fałszywej, oderwanej od rzeczywistości ideologii, na niekompetencji, wyzysku i niegospodarności, na poddaństwie wobec obcego mocarstwa oraz bezkarności uprzywilejowanych kast. Dlatego po ogłoszeniu drakońskich podwyżek cen żywności, robotnicy z Radomia – a także ze stołecznego Ursusa, z Płocka i wielu innych miejsc – powiedzieli „dosyć!”. W Radomiu i województwie radomskim przystąpiły do strajku 33 zakłady pracy.


Tysiące mieszkańców miasta, także bardzo młodych, gromadziło się na ulicznych demonstracjach. Pojawiły się barykady, zapłonęła siedziba partii komunistycznej, urzędu wojewódzkiego oraz wojewódzkiej komendy Milicji Obywatelskiej. W starciach z niezwykle brutalnymi funkcjonariuszami ZOMO i MO wiele osób poniosło poważny uszczerbek na zdrowiu.


Także później, gdy ulice Radomia ucichły i opustoszały, dramat mieszkańców tego miasta z wyrokiem nie ustawał. Aresztowania, pobicia i tortury, niesławne „ścieżki zdrowia”, wysokie wyroki w procesach karnych urągających wszelkim regułom praworządności, zwolnienia z pracy i pozbawione środków do życia rodziny, szykany reżimu wpisujące się w planowe pogarszanie jakości życia radomian – to wciąż niepełny obraz zemsty na zwykłych Polakach, którym zamarzyła się wolność i godne warunki życia. 

 

Choć obraz czerwcowego zrywu robotników był wykrzywiany przez rządową propagandę, prawda o wydarzeniach radomskich dotarła do wielu Polaków. Gniew i determinacja zwykłych ludzi pracy, masowy charakter protestów, wstrząsająca brutalność pacyfikacji i późniejszych represji władzy okazały się punktem zwrotnym w życiu wielu osób, w tym również przedstawicieli inteligencji: pracowników umysłowych, uczonych, studentów i artystów.

 

Nieprzewidzianym przez władze skutkiem Czerwca 1976 było powstanie organizacji i zwartych środowisk opozycji demokratycznej, które później odegrały istotną rolę w zmaganiach o wolną Polskę oraz przy narodzinach Solidarności. To wtedy utworzono Komitet Obrony Robotników. Opór wobec władzy, która obłudnie mieniła się demokratyczną i robotniczą, zaczął narastać, obejmując coraz szersze kręgi społeczne. Trzy lata później do Polski przybył ze swoim przesłaniem św. Jan Paweł II. Cztery lata później wybuchła pokojowa rewolucja Solidarności. Mimo mrocznego epizodu, jakim był stan wojenny, czas komunistycznej dyktatury był już policzony.

 

Dzisiaj jak co roku składamy szczególnie uroczyste wyrazy wdzięczności i czci bohaterom, którzy upomnieli się wtedy o wolność, o podstawowe prawa i ludzką godność Polaków. Składamy hołd tym, którzy protestowali oraz tym, którzy nieśli pomoc prześladowanym uczestnikom protestów. Z głębi serca dziękujemy wszystkim, którzy stracili lub narażali wtedy swoje życie i zdrowie, spokój i podstawy materialnego bytu swoich rodzin, życiowe plany i marzenia. To także dzięki Wam, drodzy Państwo, ideał Polski wolnej, niepodległej i solidarnej trwał jako najważniejsza sprawa, wokół której jednoczyliśmy się przez minione cztery dziesięciolecia.

 

Głęboko wierzę, że dzięki pamięci o Państwa prawości i odwadze ów ideał wciąż będzie dla nas wszystkich źródłem inspiracji, spoiwem naszej narodowej jedności oraz dumnym znakiem rozpoznawczym Polaków pośród narodów Europy i świata.


Serdecznie dziękuję członkom NSZZ „Solidarność”, władzom lokalnym oraz pozostałym współorganizatorom tych podniosłych uroczystości. Gorąco pozdrawiam wszystkich, którzy stawili się tu dzisiaj, aby upamiętnić dramatyczną walkę o chleb, wolność i sprawiedliwość. O to, żeby Polska była Polską

 

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej 

Andrzej Duda 

Poleć znajomemu


Opuszczasz oficjalny serwis Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej


Dziękujemy za odwiedzenie naszej strony.

Zapraszamy ponownie.