przeskocz do treści | przeskocz do menu głównego
Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
| | |
A | A | A
Poniedziałek, 11 listopada 2019

Wystąpienie podczas uroczystości wręczenia odznaczeń z okazji Święta Niepodległości

Prezydent Andrzej Duda wręczył odznaczenia państwowe osobom zasłużonym w służbie państwu i społeczeństwu

Szanowna Pani Marszałek Sejmu,
Szanowna Pani Marszałek Senior Senatu,
Szanowny Panie Marszałku Senatu,
Szanowny Panie Premierze,
Szanowni Państwo Ministrowie,
Szanowny Panie Przewodniczący,
Szanowny Panie Prezesie Naczelnego Sądu Administracyjnego,
Wszyscy Wielce Szanowni Państwo,
Dostojni Przybyli Goście,
Szanowni Panowie Generałowie,
ale przede wszystkim Wielce Szanowni Państwo Odznaczeni, Najbliżsi Państwa Odznaczonych i Przyjaciele

 

To jest bardzo podniosła i wzruszająca chwila, kiedy w rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości, w tę 101. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości można wręczyć wysokie odznaczenia państwowe z tym najwyższym, jakim jest Order Orła Białego jako najwyższe odznaczenie włącznie. Chcę powiedzieć przede wszystkim, że to wielki zaszczyt dla głowy państwa, że osobom wybitnym, które przyczyniają się całym swoim życiem, najczęściej nie tylko zawodowym, ale przede wszystkim osobistym do budowania Rzeczypospolitej, do umacniania Rzeczypospolitej, często do tego, żeśmy tę Rzeczypospolitą naszą, suwerenną, niepodległą, wolną odzyskali, że ją mamy dzisiaj. Wszystko to Państwo czyniliście, a zaszczyt ma Prezydent Rzeczypospolitej, że może Państwu wręczyć te podziękowania, symboliczne podziękowania od Polski, od Rzeczypospolitej za to wielkie dzieło, które Państwo w swoim życiu i swoim życiem realizujecie.

 

Zobacz także: Odznaczenia dla zasłużonych w służbie państwu i społeczeństwu Obchody Narodowego Święta Niepodległości [PL/ENG] Pozwolicie Państwo, że z przyczyn oczywistych podkreślę przede wszystkim dwoje odznaczonych Panią Profesor Grażynę Świątecką i Pana Profesora Andrzeja Nowaka, którzy od dzisiaj są Damą i Kawalerem Orderu Orła Białego. To rzeczywiście najwyższe polskie wyróżnienie, w obydwu tych przypadkach nie miałem ani ja, ani też kapituła Orderu Orła Białego żadnych wątpliwości, jest odznaczeniami należnymi Pani Profesor, bo od Damy zacznę.

 

Wybitna polska kardiolog, naukowiec, lekarz, ale przede wszystkim także jako młoda dziewczyna osoba, która przeżyła ciężkie chwile zesłania na daleką Syberię, w okolice Archangielska, cierpienia, głodu, niedostatku, tęsknoty, wreszcie powrotu do Polski takiej, jaką ona była po II wojnie światowej, przecież nie w pełni wolnej, nie w pełni niepodległej, ale jednak tej Polski, w której po prostu mieszkali ludzie, ludzie, którzy chcieli żyć, ludzie, którzy mieli swoje potrzeby, ludzie, którzy cierpieli, pokonywali trudności.

 

Pani Profesor, oddając się służbie drugiemu człowiekowi najpierw jako harcerka, później przede wszystkim jako lekarz, uczyniła coś, co poza tym, że jest wybitnym profesorem polskiej kardiologii, można powiedzieć jednym z twórców polskiej współczesnej kardiologii, wychowawcą wielu pokoleń młodych kardiologów, dzisiaj już doświadczonych lekarzy, także profesorów, przede wszystkim uczyniła coś, co w Polsce wiedziało do tej pory niewiele osób, ale co mam nadzieję, będzie sławne – jest twórcą pierwszego w Polsce telefonu zaufania.

 

Niby sprawa tak banalna, a jednak tak bardzo ważna. Coś, co uratowało życie wielu ludziom, coś, co uratowało rodziny, coś, co uratowało zdrowie psychiczne, coś, co uratowało osobistą stabilizację. Pewnie trudno wymienić to wszystko, co zwykły człowiek w naszym kraju, który popadł w trudności, w kryzys, zawdzięcza Pani Profesor i tym wszystkim osobom, z którym współpracowała, właśnie przez to, wydawałoby się tak proste i oczywiste rozwiązanie, którego wcześniej nie było. To właśnie, Pani Profesor, za to wielkie dzieło, za jego realizację, jest to najwyższe polskie odznaczenie.

 

To także odznaczenie za humanizm chrześcijański w polskiej medycynie, który Pani Profesor z takim oddaniem i niezwykłym przekonaniem o konieczności takiego właśnie prowadzenia polskich spraw i takiego właśnie wychowywania młodych pokoleń polskich lekarzy, i takiego właśnie sposobu służenia pacjentom, i takiej właśnie konieczności spojrzenia na pacjenta przez całe swoje życie zawodowe realizuje. Za to, Pani Profesor, z całego serca chcę w imieniu Rzeczypospolitej jeszcze raz podziękować, wręczając dzisiaj ten symbol uznania ze strony Rzeczypospolitej i wszystkich jej obywateli. Z całego serca jeszcze raz dziękuję.

 

Szanowny Panie Profesorze,

 

Pan Profesor Andrzej Nowak jest postacią polskiej nauki, jest postacią polskiej nauki historii, którego pewnie nikomu przedstawiać w tej sali nie trzeba. Jest człowiekiem powszechnie znanym z racji swojego zamiłowania do historii, do nauki historii, do przekazywania wiedzy historycznej, ale przede wszystkim jest znany ze swojej niezwykłej pasji i umiejętności pokazania historii w sposób niezwykle ciekawy, taki, który buduje postawy patriotyczne, pokazując to, co przez pokolenia dla nas było najważniejsze, dla nas – mówię oczywiście w pewnej przenośni, dla nas jako Polaków, jako Polaków od ponad 1050 lat, bo tak chciałbym żebyśmy to wszyscy zrozumieli, że istotą polskiej historii, istotą trwania Polski, polskości, istotą trwania naszego narodu poza naszą chrześcijańską tradycją, tego europejskiego pnia kulturowego, z którego dzięki decyzji naszych władców, przede wszystkim Mieszka I, wyrastamy.

 

Że oprócz tego wielkim elementem nas spajającym, budującym, tworzącym wielką naszą polską wspólnotę było zawsze dążenie, pragnienie wolności. To, co powodowało, że zawsze szli najpierw wojowie, rycerze, po to żeby walczyć za Polskę, za jej granice, w jej obronie przed kolejnymi nawałami czy to z zachodu, czy to idącymi ze wschodu, z południa, przed ordami tatarskimi, później tureckimi, że zawsze to była wolność, którą ludzie nosili w sercu, w której byli wychowywani, i że cała historia pod znakiem tej wolności dla nas różnie się kształtującej jest uformowana.

 

To wreszcie wielki czyn walki przeciwko zaborcom, przez ponad 123 lata w niektórych miejscach, a w większości przez 123. To kolejne powstania zawsze z tym samym przekonaniem, że wolność trzeba odzyskać. Zawsze z tą wielką niezłomnością dążenia.

 

Wreszcie II Rzeczpospolita, wielkie zwycięstwo, tamto sprzed 101 lat i potem budowanie Polski w wielkich trudach, ale zawsze w wychowywaniu kolejnych pokoleń w poczuciu wolności. To obrona Polski w 1939 roku, to Polskie Państwo Podziemne, to Powstanie Warszawskie, to akcja „Burza”, to wreszcie antykomunistyczne podziemie po II wojnie światowej, dla którego wojna się nie skończyła, bo Polska ich zdaniem nie była w pełni wolna, a oni innej sobie nie wyobrażali, innej nie chcieli. Byli gotowi umrzeć, ale nie zaakceptowali tego, co zastali, tego, co im przyniesiono na sowieckich bagnetach.

 

To wreszcie kolejne zrywy społeczne, robotnicze. To wreszcie „Solidarność”, to wreszcie zwycięstwo „Solidarności” w 1989 roku, to wreszcie to wszystko, co mamy dzisiaj, po 30 latach od tamtego 1989 roku .

 

To jest właśnie nasza historia, którą Pan Profesor pokazuje jako wybitny znawca tej historii właśnie tutaj, w Europie Środkowej, w Europie Wschodniej, także jako wybitny sowietolog.

 

Z tych dziejów naszego współistnienia, nazwijmy to tak najdelikatniej, obok wielkiego mocarstwa na Wschodzie, które ma ogromne, niewygasające dążenia imperialne, wobec którego my w niewygasający sposób się sprzeciwiamy. Bowiem jeżeli chcemy być wolni, a przecież chcemy, bo o tym właśnie jest nasza historia, to nie możemy mieć innej postawy.

 

Za to, że Pan Profesor to pokazuje w swoich książkach, w „Dziejach Polski”, tym monumentalnym dziele, za to, że Pan Profesor to przekazuje nam wszystkim, ale przede wszystkim młodym, kształtując ich świadomość, ich postawę, bardzo serdecznie panu Profesorowi w imieniu Rzeczypospolitej dziękuję. Prosząc o jeszcze – Pana Profesora, Panią Profesor, o jeszcze służbę dla Rzeczypospolitej w ten tak niezwykle cenny sposób, w jaki Państwo ją dla Polski i dla Polaków realizujecie.

 

I wreszcie, proszę Państwa, jest dzisiaj, jaki widzieliśmy i widzimy wiele osób odznaczonych. Wszystkie te osoby są wielkimi postaciami polskiego życia w różnych bardzo dziedzinach, poczynając od nauki, poprzez sztukę czy to aktorską, czy inne jej rodzaje, czy muzyczną, poprzez pisarstwo, poprzez służbę dla ojczyzny, dla odzyskania przez nią wolności, niepodległości, poprzez rozwijanie polskiej nauki, poprzez wynalazczość, poprzez sztukę teatralną, filmową, aktorską, poprzez wszystko to, co dla Rzeczypospolitej tak niezwykle cenne. Poprzez służbę drugiemu człowiekowi, poprzez budowanie postaw patriotycznych, poprzez pokazywanie, jak należy służyć Rzeczypospolitej i ludziom.

 

Z całego serca Państwu za to jeszcze raz w imieniu Rzeczypospolitej dziękuję. Cieszę się, że mam ten zaszczyt, że mogę dzisiaj w imieniu Polski Państwa postawę, tak jak powiedziałem na wstępie, w symboliczny sposób docenić.

Jeszcze raz składam Państwu głębokie wyrazy szacunku, Państwu i Państwa najbliższym i przyjaciołom. Dziękuję.

Poleć znajomemu


Opuszczasz oficjalny serwis Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej


Dziękujemy za odwiedzenie naszej strony.

Zapraszamy ponownie.