Menu rozwijane

22 listopada 2021


Szanowni Państwo Ministrowie,
Szanowna Pani Prezes,
Szanowne Panie i Szanowni Panowie Prezesi,
Drodzy Laureaci, Finaliści,
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,
Szanowni Państwo!

To jeden z najmilszych i najbardziej poruszających momentów w roku, które od sześciu lat mamy tu z moją małżonką, Agatą, i w które się angażujemy.

Ten obszar działalności, jaką jest działalność społeczna, zwłaszcza w ciągu ostatnich lat – w połączeniu z pandemią koronawirusa, która niestety, cały czas jest z nami; choć przecież gdy przyszła, to nigdy byśmy się nie spodziewali, że będzie aż tak długo, nikt tego wtedy nie przewidywał – jak również to doświadczenie kolejnych lat i zgłaszanych kandydatur pokazują, jak bardzo szerokie jest spektrum tej pomocy. W naszym społeczeństwie – pewnie nie tylko w naszym; myślę, że w ogóle w społeczeństwie – pomoc drugiemu człowiekowi, czy pomoc pewnym ideom i ich promowanie, jest bardzo potrzebna.

A z drugiej strony – jak wiele jest tych obszarów, w których poprzez działanie można budować to, co nazywamy dojrzałym społeczeństwem, niektórzy mówią na to „społeczeństwo obywatelskie”; budować postawy, które we współczesnym rozwijającym się świecie – który bardzo często tak mocno odrywa się od człowieka i jego rzeczywistych potrzeb – są tak bardzo potrzebne. Ci wszyscy laureaci właśnie w takich obszarach działają.

Grupa, którą Państwo zaraz tu zobaczą, która będzie Wam przedstawiona – wszyscy, którzy będą uhonorowani – też właśnie w takich obszarach działają. Człowiek nie zawsze nawet o tym pomyśli, że taka prosta rzecz, jak kibicowanie poprzez integrację, może przynosić radość i dobro, może tak wiele dawać ludziom. Że polityka przywracania pamięci może mieć tak ogromne znaczenie dla budowania tkanki społecznej, dla budowania tego elementu, który bardzo często nazywamy wspólnotą. Że drobny gest wykonany wobec drugiego człowieka – często, wydawałoby się nic nieznaczący w codziennym życiu – ma nieraz zupełnie niespodziewaną, niesłychaną moc. I że bardzo często prostymi działaniami można przynieść tak wiele dobra, poświęcając tak niewiele własnego czasu.

Cieszy mnie ogromnie, że właściwie wszyscy, którzy przez Pałac Prezydencki – przez ten konkurs nagrody Dla Dobra Wspólnego – przechodzą, którzy pojawiają się w tym kontekście, to są zarazem ci, którzy umieją tą swoją działalnością zarazić innych; zarazić w najpozytywniejszym tego słowa znaczeniu.

Przychodzą do nich młodzi, przychodzą wolontariusze, są zainteresowani współpracą, chcą dać swoje serce, nieść dobro drugiemu człowiekowi, chcą dostrzec tego człowieka, który ma rzeczywiste, uzasadnione potrzeby; do którego wyciągnięcie ręki bardzo często jest właśnie tą przysłowiową wędką.

Oni nie dostają ryby, nie przychodzą na gotowe – oni otrzymują wsparcie, które bardzo często pozwala im wrócić do normalnego życia czy które pozwala im się poczuć w sposób normalny, tak jak powinien się czuć każdy człowiek, niezależnie od swoich różnego rodzaju niedoskonałości, niepełnosprawności czy ułomności. To wielkie dzieło budowania równości – z całego serca za to dziękuję. Przede wszystkim właśnie w tych trudnych czasach, w których ciągle jesteśmy.

To bardzo piękne, że – mimo wszystkich trudności – jest tak, jak przed chwilą powiedziała w filmie pani z hospicjum: „Część rodzin nie bardzo nas zaprasza, bo się boją, że udzielając tej pomocy, opieki domowej, możemy przyjść i – niestety – również zarazić koronawirusem osobę, której pomagamy, to jednak działamy, jesteśmy ostrożni, rozsądni, staramy się robić, co w naszej mocy, by nadal pomagać. Nie zniechęcamy się, nie opuszczamy rąk, nie boimy się, robimy swoje dla drugiego”. To jest właśnie wielka moc tej wspaniałej realizacji dobra wspólnego.

Cieszę się ogromnie, że mamy z Agatą ten zaszczyt, że w ciągu ostatnich lat możemy tu honorować i pokazywać tę właśnie Państwa działalność dla drugiego człowieka. Jestem bardzo wdzięczny za to, że po raz kolejny Państwo przybywacie, że jesteście – mimo tych okrojonych możliwości.

Niestety, ze względów covidowych, pandemicznych nie mogliśmy zaprosić wszystkich, których chcielibyśmy tu zaprosić – wszystkich finalistów i laureatów poprzednich edycji. Ale wierzę głęboko, że jeszcze będziemy mieli sposobność spotkać się wszyscy razem, radować się i wymieniać doświadczeniami tak niezwykle ważnymi dla budowania tego, co piękne.

Jeszcze raz dziękuję za to z całego serca. I myślę, że – tak jak wszyscy – z pewną emocją czekam na moment, gdy będziemy wręczali tu Państwu nagrody Dla Dobra Wspólnego.

Dziękuję.