Menu rozwijane

28 października 2021

Szanowny Panie Ministrze,

Szanowni Państwo Ministrowie,

Szanowni Państwo Prezesi,

ale przede wszystkim Wielce Szanowni Panie i Panowie Trenerzy,

Wielce Szanowni Drodzy Zawodnicy,

Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,

Szanowni Państwo!

Bardzo się cieszę, że przyjęli Państwo zaproszenie do Pałacu Prezydenckiego. Bardzo się cieszę, że wreszcie możemy Państwa gościć. Zwłoka była duża – częściowo spowodowana pandemią koronawirusa, a częściowo różnymi przeszkodami natury organizacyjnej, o których nie chcę już wspominać.

Najbardziej cieszymy się z Agatką – i tutaj wszyscy – z tego, że jesteśmy dzisiaj razem, że są Państwo naszymi gośćmi i że zdążyliśmy jeszcze w okresie obchodów stulecia odzyskania przez Polskę niepodległości i kształtowania się granic polskiego państwa przed stu laty, a także że zdążyliśmy jeszcze przed stuleciem powstania pierwszej sportowej organizacji osób niesłyszących.

Tak, to było prawie sto lat temu. W 1922 roku przy Instytucie Głuchoniemych powstało pierwsze Koło Sportowe Głuchoniemych – dzisiaj powiedzielibyśmy: niesłyszących – i to był właściwie początek zorganizowanego sportu, który później promieniował z Warszawy na całą Polskę. Organizacje sportowe głuchoniemych powstały i w Krakowie, i w Poznaniu, i we Lwowie, i w dzisiejszym Chorzowie.

Iskra, która została dana tutaj, w Warszawie, temu, aby się zrzeszać, gromadzić, aby coś razem tworzyć, budować, rozlewała się na cały kraj i skutkowała tym, że w 1927 roku powstał pierwszy Polski Związek Sportowy Głuchoniemych. A już wcześniej sportowcy, którzy potem ten związek współtworzyli, wzięli udział w pierwszych igrzyskach olimpijskich, które odbyły się w 1924 roku.

To były początki bardzo pięknej organizacji, w której skupiali się młodzi ludzie, którzy później – prezentując niezwykłą patriotyczną postawę – stawali dzielnie w konspiracji w okresie II wojny światowej; którzy później stworzyli pluton powstańczy pod dowództwem porucznika Mundka Malinowskiego, swojego wychowawcy z Instytutu Głuchoniemych; którzy oddawali życie tutaj, w Warszawie, walcząc o zdobycie gmachu YMCA, walcząc o zdobycie gimnazjum im. św. Jadwigi. To były bardzo ważne i chwalebne momenty w historii ruchu osób niesłyszących w Polsce – także właśnie niesłyszących, głuchoniemych sportowców.

Dzisiaj, od 17 lat, polski związek zrzeszający dyscypliny sportowe uprawiane przez osoby niesłyszące działa prężnie – 17 lat mimo wszystkich trudności, z którymi wcześniej w międzyczasie się spotkał. Dzisiaj Państwo trenują, osiągają sukcesy, za które jesteśmy ogromnie wdzięczni.

Tak jak powiedziałem każdemu z Państwa z osobna: z całego serca dziękuję w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej za wkład w rozwój polskiego sportu. Dziękuję za piękne reprezentowanie nas na arenach międzynarodowych. Dziękuję trenerom za to, że Państwa wychowują, kształcą, że dbają o Państwa wszechstronny rozwój, o to, żebyście osiągali jak najlepsze wyniki. A wszystkim, którzy działają w ruchach osób niesłyszących, dziękuję za wkład pracy na rzecz drugiego człowieka.

Dziękuję wszystkim Państwu zwłaszcza za jedno: a mianowicie za to, że dajecie piękny przykład tego, że można, że warto, że osiąga się sukcesy; że zarażają tym Państwo – i młodzi, i starsi – innych, pokazując im, że można funkcjonować, można rywalizować, można się wspaniale cieszyć życiem, osiągać wielkie sukcesy nie tylko na arenie krajowej, lecz także międzynarodowej. Dziękuję, że nas tak pięknie reprezentujecie także w tym zakresie. Jestem Państwu za to – jako Prezydent Rzeczypospolitej – ogromnie wdzięczny.

Bardzo mnie cieszy w ogóle to, że sport osób z niepełnosprawnościami w naszym kraju znakomicie się rozwija. Niedawno spotykaliśmy się tutaj z paraolimpijczykami. Moja żona jest bardzo zaangażowana w ruch olimpiad specjalnych. Cieszę się, że także i my możemy się spotkać przed tym ważnym dla Państwa wydarzeniem, jakim będzie stulecie Waszej organizacji w przyszłym roku, ale także przed igrzyskami olimpijskimi osób niesłyszących w Brazylii, które – wszyscy mamy nadzieję – będą miały miejsce w przyszłym roku.

Ogromnie dziękuję, że mogliśmy się spotkać. Ogromnie dziękuję, że są Państwo dzisiaj w Pałacu Prezydenckim. Jeszcze raz z całego serca gratuluję wszystkich sportowych sukcesów – proszę o jeszcze, jeżeli można. I bardzo, bardzo jeszcze raz Państwu dziękuję.

(Pan Prezydent wykonuje gest w języku migowym) Te brawa to dla Państwa

Może Cię zainteresować Uhonorowanie niesłyszących sportowców