Menu rozwijane

27 maja 2022

Uczestnicy i Organizatorzy
międzynarodowej konferencji pod hasłem
„Jak zapewnić i promować zdrowie psychiczne podczas wojny:
ocena i reagowanie na wpływ traumy poprzez rozwój dzieci i młodzieży”
na Zamku Królewskim w Warszawie

 

Szanowni Państwo,

pragnę wyrazić wdzięczność przedstawicielom Fondazione Child, organizacji Telefono Azzurro, Światowego Stowarzyszenia Psychiatrycznego oraz wszystkim współorganizatorom i uczestnikom dzisiejszego spotkania. Dziękuję, że zechcieli Państwo przybyć do Warszawy, aby podjąć wspólną dyskusję nad niezmiernie ważnym problemem – budzącym żywe emocje, a jednocześnie wymagającym bardzo racjonalnej, fachowej analizy i sprawnego działania.

Z satysfakcją witam tak potrzebną debatę działaczy organizacji międzynarodowych, przedstawicieli świata medycyny, nauki i polityki, duchownych, nauczycieli, wychowawców i społeczników, którzy w swojej działalności koncentrują się na ochronie zdrowia psychicznego młodego pokolenia.

Zaspokajanie potrzeb dzieci – w tym tak fundamentalnych, jak zachowanie życia i zdrowia – uznaje się powszechnie za przedmiot troski nie tylko rodziców czy prawnych opiekunów, ale też całych społeczeństw i wspólnoty międzynarodowej. Doktryna praw dziecka, będąca uszczegółowieniem doktryny praw człowieka, coraz silniej wpływa na ustawodawstwo i praktykę życia zbiorowego na wszystkich kontynentach.

Warto przypomnieć, że ten niezmiernie ważny i potrzebny kierunek zmian jest w istotnej mierze efektem moralnego wstrząsu wywołanego II wojną światową. Lata 40. ubiegłego stulecia przyniosły ogrom tragedii, które dotknęły również dzieci i młodzież. Zatem mogłoby się wydawać, że ponad 70 lat od zakończenia tamtego dziejowego kataklizmu nie jest możliwe, aby ktokolwiek – a szczególnie władze i siły zbrojne państwa uważającego się za cywilizowane i nowoczesne – dopuścił się na masową skalę czynów godzących w życie i zdrowie najmłodszych. Do niedawna trudno nam było wyobrazić sobie, że w drugiej dekadzie XXI wieku ktoś będzie celowo i na wielką skalę bombardował całe dzielnice mieszkalne, szpitale położnicze i dziecięce, szkoły i przedszkola lub prowizoryczne schronienia oznaczone napisem „dzieci”.

Nie sądziliśmy, że tu, w Europie, tuż u granic Unii Europejskiej, znowu znajdą się rozkazodawcy i wykonawcy tak straszliwych zbrodni, jak strzelanie do uciekających grup cywilów, masowe egzekucje, tortury, gwałty, uprowadzenia i rabunki. Oraz że ofiarami lub głęboko straumatyzowanymi świadkami tych zbrodni będą także dzieci i młodzież. A jednak tak właśnie wygląda dzisiaj codzienność na Ukrainie, zmagającej się z bezprawną, zbrodniczą napaścią ze strony Federacji Rosyjskiej.

Domaga się to powszechnego potępienia oraz energicznego przeciwdziałania ze strony całej społeczności międzynarodowej. Ale nie wystarczy zatrzymać tę potworną falę zła. Nie można również dopuścić do sytuacji, w której owo zło odciska długotrwałe, niszczycielskie piętno na kondycji psychicznej najsłabszych i najbardziej bezbronnych ofiar tej wojny. Niektóre z nich poznałam osobiście. Rozmawiałam z nimi i z ich opiekunami. Wysłuchałam ich opowieści. Proszę mi wierzyć, są to spotkania, które trwale zapadają w pamięć. Dlatego jako kobieta, matka i nauczycielka, ale też po prostu jako człowiek i obywatelka wolnego, demokratycznego kraju, uważam, że nie można zaniedbać żadnego z dostępnych środków, aby uleczyć fizyczne i psychiczne rany, jakich doznały dzieci doświadczone działaniami wojennymi – tak na Ukrainie, jak i w innych miejscach naszego globu. Trzeba też szeroko propagować wiedzę na ten temat. Możliwie liczne instytucje, organizacje i osoby prywatne powinny włączać się w dzieło wszechstronnej pomocy młodocianym ofiarom wojen.

Ufam, że dzisiejsza konferencja przybliży realizację tego szczytnego celu. Życząc owocnych, inspirujących obrad, najserdeczniej wszystkich Państwa pozdrawiam.

Agata Kornhauser–Duda

____________________________________

List Małżonki Prezydenta RP odczytał Sekretarz Stanu w KPRP Adam Kwiatkowski.

ENGLISH VERSION

Participants and Organizers
of the international conference under the motto
„How to ensure and promote mental health during war:
assessing and responding to the impact of trauma
through the development of children and adolescents”
at the Royal Castle in Warsaw

I would like to express my gratitude to representatives of Fondazione Child, the Telefono Azzurro organization, the World Psychiatric Association and all the co–organizers and participants of today's meeting. Thank you for coming to Warsaw to discuss an extremely important problem – one that evokes vivid emotions, and at the same time requires a very rational, professional analysis and efficient operation. It is with satisfaction that I welcome the much–needed debate of activists of international organizations, representatives of the world of medicine, science and politics, clergy, teachers, educators, and social activists who all focus in their activities on the protection of the mental health of our young generation.

Satisfying children’s needs – including those as fundamental as the preservation of life and health – is widely recognized as a matter of concern not only for parents and legal guardians, but also for entire societies and the international community. The doctrine of children's rights, being a specification of the doctrine of human rights, is increasingly influencing the legislation and practice of collective life on all continents.

It is worth recalling that this extremely important and necessary direction of changes was to a large extent an effect of the moral shock caused by World War II. The 1940s brought a great deal of tragedy that also affected children and young people. Thus, it might seem that more than 70 years after the end of that historic cataclysm, it would be impossible for anyone – especially the authorities and armed forces of a state that considers itself civilized and modern – to commit acts harmful to the life and health of children on a massive scale. Until recently, it had been difficult for us to imagine that in the second decade of the 21st century, someone would deliberately and on a large scale bomb entire residential neighborhoods, maternity and children's hospitals, schools and kindergartens, or makeshift shelters with the inscription „children”. We did not suppose that there, in Europe, right on the borders of the European Union, would again be commanders and perpetrators of such terrible crimes as shooting at fleeing groups of civilians, mass executions, torture, rape, kidnapping and robbery. And that children and adolescents would also be victims or deeply traumatized witnesses of such crimes. And yet this is what everyday life looks like in Ukraine, this country is struggling with an unlawful, criminal attack by the Russian Federation.

This calls for universal condemnation and vigorous counteraction from the entire international community. But it is not enough to stop this monstrous wave of evil. We also cannot let this evil leave a long–lasting, destructive mark on the mental condition of the weakest and most defenseless victims of the war. I met some of them personally. I talked to them and their guardians. I heard their stories. Believe me, such meetings are permanently remembered. Therefore, as a woman, mother, and teacher, but also simply as a person and citizen of a free, democratic country, I believe that none of the available resources should be neglected to heal the physical and mental wounds of the children who have suffered from hostilities – in Ukraine, as well as in other parts of our globe. Knowledge on them should also be widely disseminated. As many institutions, organizations, and individuals as possible should participate in comprehensive aid to young victims of wars.

I trust that today's conference will bring this noble goal closer. Wishing you a fruitful and inspiring debate, I cordially greet all of you.

Agata Kornhauser–Duda